Chiang Mai

Maandagochtend half 11 vloog ik naar Chiang Mai, de grootste stad in het noorden. Na aankomst op het vliegtuig traditioneel het boekje opengeslagen en gekeken waar ik zou gaan slapen.

Nadat ik mn tas in de kamer gedropt had ben ik de stad maar eens ingelopen. Chang Mai vind ik echt zoveel beter dan Bangkok. Bangkok bestaat uit heen en weer rennende mensen, toeterde tuktuks en een straat oversteken kan (en dat is geen grap!) makkelijk een paar minuten duren. Zebrapaden hebben geen betekenis, laat staan dat ze je uberhaupt ergens voorrang geven. In Chang Mai krijg je zelfs voorrang als je niet eens wilt oversteken. De mensen lachen naar je (of om je, dat is natuurlijk moeilijk te peilen), en de tuktuks zijn niet opdringerig, ze kijken je aan van "moet je?" en als je laat merken dat je gewoon lekker aan het wandelen bent dan rijden ze rustig verder. De hele sfeer is hier echt laid back. Mensen spreken je aan zonder meteen al het geld uit je portemonnee te willen praten en de toeristen wandelen rustig een rondje, of drinken onderuit gezakt een drankje op een terrasje.

Na wat uren rondstruinen door het oude centrum en Chinatown kwam ik een poster tegen van een Muay Thai evenement die avond. Geïnteresseerd als ik altijd ben in lokale sporten leek het me wel wat om daar heen te gaan. De verhalen gaan de ronde dat het hier in het noorden redelijk hard en lang doorgaat. Maar uiteindelijk viel het wel mee. Al was het met zn 4en geblinddoekt vechten flinke pret, met name omdat de scheids er een aantal keer goed van langs kreeg. Na de wedstrijd werd ik voor een euro weer netjes bij het hostel met de tuktuk afgezet.

Gisteren en vandaag had ik een motortje gehuurd om wat rond te rijden. Nou dat is me wel bevallen! Ik had zo'n grote glimlach op mn mond dat ik er een droge bek van kreeg. Ik wilde wat rondjes rijden van tempel naar tempel, en dat zijn er nogal wat. Oriënteren hier valt nog niet mee, aangezien de namen vaak fonetisch vertaald zijn. Zo stond er dus Wang Chao Kaou op de kaart, maar uiteindelijk bleek dat hetzelfde te zijn als Wang Chau Kaow wat dus op het bordje stond. Ook is het lachen gieren brullen als je de ingang van de tempel voorbij rijdt, aangezien het vaak 1 richtingsverkeer is, en je dus alweer een rondje moet rijden om nog een poging te wagen. Zo heb ik inmiddels al flink wat kilometers op zitten. Verder was ik vandaag bij een prachtige tempel, echt ik had nog nooit zoiets gezien..dacht ik, want na 10 minuten bleek dat ik er gisteren ook al geweest was, maar toen was ik binnen gekomen via de achterpoort. Die buddha is verder een beste vent, maar uiteindelijk zijn al die tempels hetzelfde en kan je aan het eind van de dag geen Buddha meer zien.

Verder was er ook een tempel waar een aantal gouden monnik beelden naast elkaar zaten (zie foto), met in het midden een echte monnik. Ik wilde een foto maken, maar ik wist niet echt of dat gewaardeerd werd. Dus ik stond daar te twijfelen, en er stond ook een grote donation box naast maar ik had verder geen geld meer bij me. Na wat bedenkingen besloot ik nog maar even buiten een rondje te gaan lopen want het zonnetje begon mooi te schijnen. Toen ik 5 minuten later terugkwam stond er een chinees 1 meter voor de neus van die monnik met zn telefoon een foto te maken..bleek het een wassenbeeld te zijn. Ik voelde me toen wel redelijk tuktuk genomen.

Verder heb ik wat foto's laten maken op de traditionele Aziatische manier. De meiden die bij dat fotoding werkten kwamen niet meer bij van het lachen.

Vanavond zal er hier in het hostel waarschijnlijk weer een potje asshole gespeeld worden (kaarten) met een bierie en wellicht dat we daarna weer naar de reggae bar gaan. Ik vermaak me hier wel!