Tarzannetje spelen

In Chiang Mai hoorde ik over een Fransman die net over de grens in Laos een aantal jaren geleden onderzoek ging doen naar Gibbons, een bedreigde aapsoort. Met een expeditie trokken ze de jungle in, maar het viel toch wat tegen om door de wouden te trekken die vrij dicht gegroeid waren met oa bamboe (en dat is thai spul, ha ha). Uiteindelijk kwamen ze met een prachtige oplossing; ziplinen. Je bind een kabel aan de ene boom, vervolgens probeer je bovenop de berg aan de andere kant van de vallei te komen en maakt daar het andere eind van de kabel vast. Je maakt een katrolletje vast aan jezelf, je hangt je aan de kabel en daar ga je. Zo ontstond een netwerk van ziplines door de jungle, waarbij men van A naar B kon komen binnen een zeer korte tijd en zonder de jungle aan te tasten.



Nou is dit natuurlijk een mooi verhaal, maar het mooiste was dat het beschermde gebied nu opengesteld is. Afgelopen vrijdag begon ik aan een busreis die ietwat tegen viel doordat het de vorige avond aan de late kant was geworden en ik in het midden voorin het busje moest zitten, met mijn knieën in mijn neus. Ik had die 7 uur durende reis een klein slaapje ingepland maar die ging dus niet door. Geluukkig zat ik naast een man wiens neushaar in zijn snor overliep, en vervolgens ook zo hard door zn neus ademde dat het leek of zijn raam openstond. Uiteindelijk kwam ik aan in een dorpje in de buurt van de grens en werd ik netjes afgezet ergens midden in het dorp. Houdoe en bedankt. Ik had geen idee waar ik heen moest. Na wat praten met wat mensen bleek de rivier die de grens vormt 5 min verderop te zijn. Ik kon bij hun wat dollars wisselen die ik nodig had om mijn visum te kopen en ze waren zo vriendelijk om mij bij de boot af te zetten. Zo stak ik de grens over naar Laos op een bootje zo breed als m'n kont. Ik durfde me niet totaal niet te bewegen met mijn backpack op mijn rug want dat ding was zo gammel dat het elk moment kon omslaan. Toen ik aan de overkant was en eindelijk aan mijn neus durfde te krabben meldde ik me bij het kantoor van de Gibbon Experience.

De volgende dag vertrok ik met 4 anderen in 2 jeeps richting de jungle. We moesten onze weg banen door een rivier en veel modderwegen (het is hier nog steeds het eind van de moesson). Halverwege stopten we, werden de scheppen uit de jeeps gepakt en moest de weg even aangepast worden omdat we er anders niet door konden. Nadat we gedropt werden in een dorp en voorgesteld werden aan onze gids gingen we te voet verder. Na ongeveer 5 stappen mochten onze schoenen uit want er moest wederom een rivier overgestoken worden. Na langs wat rijst velden getrokken te zijn begonnen we aan een flinke hike over "paden" door de jungle, die in sommige gebieden echt 1 grote glibber partij waren door de modder. In het begin probeer je je schoenen nog enigszins schoon te houden, maar na 15 minuten snap je ook wel dat je beter in een flinke pot modder kan stappen en er zeker van te zijn dat je blijft staan dan uit te glijden en helemaal onder te zitten. Al vasthoudend aan bamboe en boompjes probeerde je je een weg voort te banen. Op een gegeven moment kwamen we bij een jungle dorpje en kregen we onze zipline gear. Een flinke hike later was het dan zover, de eerste zipline. Je maakt je vast aan de kabel en zet je af. Je kon het eind niet zien, alleen maar een paar bomen waar je rakelings langs ging. Met een noodgang dender je langs die bomen. De herrie van de katrol deed pijn aan je oren, maar als je eenmaal die bomen voorbij bent en over een van de vele valleien vliegt interesseert je die herrie helemaal niks meer. Echt ongekend wat een uitzicht. Je ziet jungle zover als je kunt kijken, en onder je zie je de boomtoppen voorbij razen. En dan heb je het niet over een Hollandse eik, die bomen daar zijn echt echt hoog. Tussendoor moest er nog flink wat gehiked worden om bij de volgende sessie ziplines te komen, maar het was het allemaal honderd keer waard. Je dronk liters water per dag, maar je hoefde nooit te plassen, het zweet kwam echter uit alle porien van je lichaam. Ik was dan ook blij dat ik een camelbag had (waterzak, stoma, hoe je het noemen wilt) zodat ik niet steeds mn tas hoefde open te maken om een slok uit een fles te nemen.




We zouden slapen in een treehouse, waarbij ik moest denken aan de treehouses zoals in Zuid-Afrika. Een kleine 10 meter in een boom met een trap er naar toe. Hier was het een ander verhaal. De treehouse bevond zich in de top van de boom op zon 40 meter hoogte, met een uitzicht van heb ik me jou daar. De enige manier om er naartoe te komen mag je zelf raden..Er was natuurlijk echt grappig om al zippend "thuis" te komen en "Honey I'm home!" te roepen. De eerste avond brachten we door met kaarten en ondertussen zat er een bidsprinkhaan op tafel die goed gebruik maakte van mijn zaklamp. Terwijl wij aan het kaarten waren at hij de hoofden van flink wat motten op, waardoor er aan het eind van de avond een berg vleugeltjes overbleef.


Ik sliep bovenin de treehouse, maar het duurde een paar uur voor ik kon slapen. De treehouse is helemaal open, met alleen een vloer, balustrade en een dak. Overal om je heen hoor je geluiden, de een wat verder weg, de ander naast je. Uiteindelijk maar muziek in mijn oren gestopt want ik had de hele tijd het gevoel dat er iets naast me op de houten vloer aan het rondsnuffelen was.

De volgende ochtend werd ik gewekt door een geluid dat je nog het best kan omschrijven als een groep kinderen die met autojes aan het spelen waren..ja sorry. Het waren de gibbons maar het kwam uit een vallei verderop want er was verder niets te zien.

Nadat we ons ontbijt ophadden zag ik een tak bewegen terwijl alle andere bomen stil stonden. Even later zag ik een gevaarte van boom naar boom slingeren..dat kon natuurlijk twee dingen betekenen; of Tarzan was niet verzonnen, of het waren gibbons. Geluukkig waren het de gibbons. Er leefden 6 families in het beschermde gebied, bestaand uit meestal 4 a 5 apen. Later bleek dat wij de grootste familie gezien hadden, want we telden in totaal 4 vrouwtjes (bruin) en 4 mannetjes. Met een telescoop die in de hut stond konden we ze van dichtbij bekijken. Al deden de beesten niet meer dan hangen en eten, het was toch aardig om dat eens te zien want niet veel mensen krijgen die kans.



De rest van de dag brachten we rondtrekkend door de jungle door, en niet te vergeten ziplinend. De langste was 400m en ze hadden een maximale hoogte van 240 meter. Echt, op het filmpje en op de foto's ziet het er allemaal leuk uit, maar je moet het zelf doen om te zien hoe hoog het is, hoe hard je gaat en hoe f_cking vet het uitzicht is. Het slaat eigenlijk nergens op dat je zo boven de jungle vliegt met alleen een katrolletje.



De tweede nacht gingen we wederom een potje kaarten, tot ik en de andere man van het stel (een sportieve Ier van 25 jaar) een spin zagen lopen naast ons. Nou weten de mensen waar ik mee in het Kruger Park was dat daar echt veel flinke spinnen zaten, maar zo groot als deze had ik nog nooit gezien. Het had de grootte van mijn hele hand, een dik, fatsig lichaam, haren, en bijna al zn ogen reflecteerde in het licht van de zaklamp. Echt, dat ding was echt echt nasty. De meiden zette het een op een gillen en vonden dat dat ding meteen dood moest. Ik vond het zielig voor het dier om hem te doden (laten we het daar maar op houden inderdaad) en de Ier riep alleen maar (fonetisch): Oi Fokn Hoit Spoidrs. Uiteindelijk verdween de spin over de rand van de boomhut. We moesten de meiden 200x verzekeren dat hij echt weg was, alhoewel hij natuurlijk gewoon onderaan de rand zou kunnen zitten.

Uiteindelijk was het tijd om naar bed te gaan, ik was bezig boven in de hut mijn bedje klaar aan het maken tot ik beneden een gil hoorde. Dat kon natuurlijk maar 1 ding betekenen, onze harige vriend was terug. Na een veelvuldig KILL IT KILL IT KILL IT hoorde ik een flinke pets en daarmee was het over voor de spin. Een van de meiden had een schoen gepakt en de spin naar de eeuwige jachtvelden gestuurd. Op dat moment was ik blij dat ik boven zat.

Ik had mijn zaklamp op mijn hoofd aangezet, het licht uitgedaan, mijn bedje opgemaakt en kroop onder mijn klamboe om lekker te gaan slapen. Op het moment dat ik ding liggen scheen het licht in de nok van mijn klamboe en kreeg ik een hartstilstand..echt, er zat minstens zon dikke unit als een aantal seconden geleden onder mij vermoord was in de nok van mijn klamboe. Zn ogen reflecteerden in mijn zaklamp en ik wist niet hoe snel ik hem uit mijn klamboe moest peren. Onder een luid geWAAAAAAAH stormde ik het trappetje af naar de rest. Nadat ik verteld had wat er aan de hand was heb ik maar een nachtje bij de anderen door gebracht. Echt weinig kans dat ik dat ding uit mijn klamboe ga vegen. Dan maar een mietje, ik moet nog maar eens zien hoeveel van jullie die spin daar weggehaald hadden. Dit was echt een exemplaartje van National Geographic Channel.

Achteraf bleek het ook maar goed te zijn dat ik die spin niet uit mijn klamboe ben gaan peuteren, want de gids vertelde dat er giftige exemplaren tussen zaten (dit is overigens geen excuus natuurlijk :-) ), dus het was maar goed ook dat ik het gevecht niet ben aangegaan. Het beeld zie ik nog zo voor me, lekker achterover op het matrasje gaan liggen en ineens zie je 1,5 meter boven je die vriend zitten. De kans bestaat overigens ook nog eens dat we de nacht ervoor ook al samen doorgebracht hebben aangezien ik mijn klamboe altijd goed dicht stop onder mijn matras en hij er theoretisch niet in had kunnen komen, maar daar denk ik liever niet over na.

De volgende ochtend was het tijd om terug te gaan, maar niet voordat we nog 1x een mooi parcours van 4 ziplines gingen afleggen, 2x 400m heen, en 2x 400m terug. Het bleef gewoon prachtig om Tarzan te spelen.

Uiteindelijk via een nachtje in Laos en een veel comfortabelere busrit (voor de helft van de prijs dan de heenweg..) ben ik nu weer terug gekomen in hetzelfde hostel (Mojito Hostel) in Chiang Mai. De mensen hier zijn echt goed volk, dus na een welcome home! meteen de foto's laten zien en de verhalen verteld. Morgen ben ik weer op pad voor een 2 daags trektocht, maar die zal toch een stuk minder spectaculair zijn dan de Gibbon Experience.