Mijn excuses voor het zolang niet updaten van mijn blog, en nog meer excuses voor de daarbij behorende wellicht iets minder smakelijke foto. Ik hoop dat deze foto’s het een beetje goed maken. Ik wil toch graag nog 1 maal terug komen op de drol, en daarbij zal het dan ook blijven. De tafel is op een of andere magische manier schoon. De drol is weg, de tafel staat binnen in het washok en er is geen spoor meer van de drol. De schoonmaaksters hebben het niet gedaan want ik had een brief geschreven dat ze het niet schoon mochten maken, zou te mens onterend zijn mijns inziens, en nadat de schoonmaaksters weg waren lag hij er nog! Dus naast een geheimzinnige poeper, een inbreker, een muis (jaja!), en een handvol kakkerlakken, hebben we nu ook nog een mysterieuze drollenopruimer! Wat is het toch ontzettend gezellig in 22 Scott Street.
Inmiddels heb ik een nieuwe residentie betrokken aan de achterkant van het huis. Het betreft hier een op zichzelf staande woning in de tuin, bestaande uit een badkamer en een slaapkamer. Dit allemaal op 7 vierkante meters! De kamer was eerst van Philip (dik, schreeuwen, en Duits, die ja), maar de beste jongen had zijn tijd er hier op zitten en heeft het huis verlaten. De kamer is prachtig, al moet ik zeggen dat het een bijzondere ervaring is om met de wastafel opschoot en met je voeten in de douchebak een halve meter naast je bed op de wc te zitten. Douchen was nog nooit zo leuk met de serieus gigantische douchekop die ik heb, het is alleen bijzonder jammer dat als ik mijn zeep laat vallen (ha ha) ik de douche uit moet stappen om hem op te rapen, omdat ik letterlijk mijn kont niet kan keren onder de douche.
Vrijdag was het surfen en daarna chillen op het strand. Het was lekker weer (in Nederland ook jaaaa, gelieve geen mailtjes met het Nederlandse weerbericht te sturen want ik weet nou ook wel dat jullie ook een keer zon hebben) en op het strand was het redelijk druk. Na lekker in het zand gezeten te hebben besloten Freak, Jonah en ik een namiddag braai te houden. Alle winkels dicht dus het werd tankstationvlees met restjes bier en wijn. Onze ogen waren iets groter dan onze maag, want neer kwam op een kilo of 3 wat we aan vlees overhadden. Dat werd vakkundig gebraaid en in de koelkast bewaard om het vervolgens later op de avond in de magnetron op te warmen en op te eten, laat die Michellin sterren maar komen. Vervolgens gingen we naar Manu, om daar de film Borat te kijken (voor mij de eerste keer, voor Freak en Jonah de 5e x sinds ze in Afrika zijn…). Daarna gingen we bowlen met de rest, dus op naar de bowling baan voor een goeie pot “Good-Friday-Bowling”. De bowling baan lag wel in een beetje sketchy buurt, maar dat konden we in de Gouden Gids niet zien natuurlijk! We waren dan ook de enige blanken in het pand en waarschijnlijk een van de weinige blanken in de buurt.
De mensen van Villa Bianca hadden een nieuwe bewoner bij zich; Thomas. Thomas is Duits en daar kan hij niks aan doen. Toen ik met hem richting de bowling baan liep zagen we iets wat ons allebei wel beviel. Er stond een grote groep colored gasten te schreeuwen en in het midden van de groep stonden 4 jongens wat voorover gebogen druk te bewegen. Inderdaad, jawel, retteket, hie ho, het betrof hier een voetbaltafel. Thomas en ik waagden het op een kijkje bij de tafel. Het systeem is simpel, de winnaar blijft staan, de verliezer haakt af, en de volgende uitdager betaald. We legden onze munten op de tafel en wachtten tot het potje was afgelopen. Toen was het onze beurt, Thomas voorin, ik achterin. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Thomas een balcontrole had waar je u tegen zegt, waardoor bal na bal erin vloog. Zolang ik de nul hield en hij scoorde wonnen we elke keer ( © Luuk Cruijff). Team na team vloog eruit, en onze huisgenoten begonnen naar ons te roepen dat ze nu wel eens wilden beginnen met bowlen. Na “nog eeeeeeeeeeeen potje!” moesten we helaas opgeven omdat we moesten bowlen. Met tegenzin begon ik met die ballen te gooien, waarna ik na mijn eerste beurt op een briljante score van 0 punten kwam te staan, om vervolgens in de 2e beurt op een respectabele 3 punten kwam. Paul en Stefan gingen aan de leiding, en waren meeeer dan fanatiek. Inclusief bowling moves en luid keelgeluid stormden ze over de baan. Hoe fanatieker zij werden, hoe minder zin ik kreeg om die bal weer naar het einde van die baan te gooien. Aan het einde had ik het voor elkaar gekregen om in 3 buurten 2 spares en een strike te gooien. De punten hiervan worden niet direct bij je score opgeteld, maar aan het einde. Paul en Stefan waren dan ook zeer teleur gesteld dat de minst gemotiveerde man van de baan er met de eerste plaats vandoor ging, wat voor mij natuurlijk een mooi moment was om alle bowlingmoves die zij gedurende de avond uitgevoerd hadden in 1x ten tonele te brengen.
Na het bowlen was het tijd voor Thomas en mij om ons met serieuzere zaken bezig te houden. Terug naar die voetbaltafel om weer verder te gaan waar we heel de avond al mee bezig waren: winnen! Of we nou tegen tegen 2 meiden speelden die ook eventjes een recreatief potje wilden spelen, of tegen 2 spierbonken die nauwelijks naast elkaar aan de tafel pasten, Thomas en ik wilden alleen maar winnen. Het was dan ook wel mooi om te zien hoe Thomas elke keer weer keihard juichte als hij scoorde, of het nou een klein meisje was of niet. Op een gegeven moment werd en door onze gekleurde vrienden rond gebeld en er ontstond iets wat leek op een discussie. Later bleek dat ze 2 vrienden hadden gebeld dat ze moesten komen tafelvoetballen omdat wij steeds wonnen. Toen de 2 beste kerel aantraden begon het serieus te worden. Ze waren redelijk goed, en wisten met 2 punten verschil te winnen. Toch mooi dat er mensen opgebeld moeten worden om te komen spelen tegen de enige 2 blanken in de tent.
Tweede-paasdag was het tijd om naar een festival te gaan. Onder andere Oasis en Snow Patrol zouden optreden en dat zijn toch wel bands die je live gezien moet hebben! Het plan was om ’s ochtends vroeg eerst te gaan surfen, alhoewel we wisten dat de golven slecht zouden zijn. Na wat baaien gecheckt te hebben gaven we het maar op, en gingen we naar de Mc Donalds voor een heerlijk ontbijt. Na al die tijd dat ik hier ben, ben ik wel gaan wennen aan Afrika en haar cultuur, maar je blijft je toch verwonderen hoe je in een compleet LEEG fast food restaurant 20 minuten aan de kassa op je ontbijtje kan wachten. Na de Mc Donalds besloten Paul, Stefan, Thomas en ik door te rijden naar het festivalterrein. Wel via een mooie route in plaats van de snelweg. Thomas beschikt over een dikke rental mercedes, die hiervoor van Dan is geweest. Een Duitser die inmiddels ook vertrokken is richting vaderland.
Eenmaal aangekomen op het festival terrein kwamen we de rest tegen, en besloten we eens vooraan te gaan kijken. We liepen langs wat guards die mensen terugstuurden met flesjes, je mocht daar kennelijk alleen met bekers komen. Wij hadden bekers en liepen gewoon door. Later bleek dat gebied voor het podium, waar je niet met die flesjes in mocht, de “golden circle” te zijn. Waar je alleen binnen mocht met een blauw bandje en een kaartje dat 2x zo duur was als de onze. Dus wij waren blij dat we daar binnen waren, we waren alleen iets minder blij dat er geen bar of wc binnen de cirlce was. Gelukkig was Jonah er, en die had wel een bandje. Bandje beetje uitrekken en iedereen kon mooi om de beurt naar de wc en bier halen. Dit gaat natuurlijk een tijdje goed, tot het bandje breekt. Dan zijn er een aantal opties: Je gaat naar buiten om naar de wc te gaan, maar je komt niet meer terug. Je gaat naar buiten om naar de wc te gaan en je heet Thomas. In dat laatste geval vraag je iemand uit het “gewone” gebied rondom de golden circle om een handje, zodat hij je snel over het eerste hek kan helpen (1m hoog) om vervolgens in de geul waar de guards staan zo snel mogelijk naar het tweede hek te rennen (2x zo hoog), om daarna als een aap dat hek over te klimmen en het publiek in de golden circle in te hollen. Om vervolgens door 2 guards achterna gezeten te worden, opgepakt te worden en onder luid gejuich als een koning de circle uitgedragen te worden. Aan zijn van oor tot oor smile te zien vond onze Thomas het allemaal prachtig, en anders het publiek wel!
Mensen zeggen dat je veel veranderd tijdens je verblijf in Afrika, maar ik bewijs uiteraard het tegendeel. Spullen kwijt raken is nog steeds iets wat men aan mij kan toevertrouwen. Een bos sleutels of een voetbal binnen 10 seconden laten verdwijnen..geen probleem. Ook op het festival is dit niet anders dan normaal; ik was mijn telefoon kwijt. Het was donker en er waren veel mensen. Ik wist nog waar ik ongeveer allemaal gestaan had, dus ik vroeg Paul om mij te bellen in de hoop dat ik mijn telefoon kon vinden. Paul liet mijn telefoon overgaan en ik ging zoeken. Toen ik ongeveer aan de andere kant van de area stond gaf ik het op. Paul zou het nog 1x proberen. Op dat moment voelde ik iets trillen onder mijn slipper, en tadaa, wonder boven wonder stond ik boven op mijn telefoon, die met het scherm naar beneden lang en zwart is, dus vrijwel onvindbaar. Het moge duidelijk zijn dat ik een wijze les uit deze situatie getrokken heb: raak je telefoon altijd kwijt met het scherm naar boven.
Op het terrein waren zo ‘n 30.000 mensen. En inderdaad, ook al deze mensen gaan naar huis, resultaat: 4 uur lang letterlijk stil staan. Creatief als we zijn klommen we uit de ramen en uit het dakraam en begonnen op het dak van de rental Mercedes te trommelen. Afrikanen en trommelen is wel een goede combinatie, want binnen 5 minuten stonden we met een groep wild vreemden op de auto te trommelen, wat bijzonder goed klonk. Toen ik thuis afgezet werd was het al veel te laat, en tijd om lekker te gaan slapen.
