Tablemountain

Het huis waar ik woon ligt in de wijk Gardens in Capetown. Capetown is een redelijk grote stad (3,5 mljn inwoners) waarvan het grootste deel zwart en gekleurd is. Er zijn een aantal streken waar je duidelijk ziet dat het een blank (en rijker) gebied is. Zo ook de Citybowl, het hartje van Capetown, waar de wijk Gardens in ligt. Het wordt de Citybowl genoemd omdat het omringd wordt door een aantal bergen, die je vanaf ons dakterras prima kan bewonderen. Als eerste is er Signal Hill, meer een heuvel dan een berg, met mooi uitzicht over de stranden (en ook de zee, die ligt daar vlak achter). Daarnaast heb je Lionshead, een berg die in een uur te beklimmen is en net even wat mooier uitzicht biedt dan Signal. En dan komt Tablemountain. Een redelijk uit de kluiten gewassen jongen, met een hoogte van 1086 m. En wat is er voor een toerist nou leuker dan vanaf je terras kijken naar een berg? Lekker die berg op hollen.

Vrijdag werd besloten om het maar eens te gaan proberen de volgende dag. Velen hadden hem al beklommen en volgens de verhalen die ze vertelden moesten we echt vroeg weg gaan, omdat je anders kapot ging door de felle zon, en het zou totaal zeker 3 a 4 uur duren. Het idee was om 8 uur onderaan de berg te staan. Om half 10 was iedereen er dus, en gingen we naar boven. Fleske water mee, banaantjes (die ik vervolgens zondagochtend geplet onder in mijn tas terug vond, maar dat terzijde) en hop wandelen maar. Aangezien we met een redelijke grote groep waren, splitste we al gauw op. Ik volgde op een gegeven moment met Paul, Stephan en Ahmed een man van een dikke 60 jaar oud. De beste man had er nog een redelijk goede pas in, en bleef lekker in een constant tempo door banjeren. Na wat praten bleek hij 2x per week de berg op te lopen om wat te trainen. Na 1 uurtje waren we al boven, dus we vroegen ons af of de berg nou gekrompen was, of dat wij nou zo goed waren (ik denk dat iedereen hier zo zijn conclusies uit kan trekken). De man bracht ons naar een afgelegen plek boven op de berg, een van de zijn favoriete plekken. Hij had het elke keer over een punt met helicopteruitzicht. Toen we aankwamen bij de rand van de berg wees hij ons op een uitstekende punt. Op je buik liggend kropen we om de beurt naar de rand van de klif toe, terwijl de anderen je benen vast hielden. Ik snapte wel waarom dat de favoriete plek was van onze oude baas. Je keek recht 1000 meter naar beneden en zag helemaal geen berg onder je, net alsof in een helicopter zat. Na wat foto’s gingen we naar het restaurant om wat te bunkeren. De rest van de groep was er inmiddels ook aangekomen, en hadden heerlijk met de Japanners een foto gemaakt bij het Tablemountain monumentje. Na wat gegeten te hebben gingen we weer terug, en die terugreis herinner ik me op het moment van schrijven maar al te best, aangezien ik de afgelopen 2 dagen rondloop alsof ik in mijn r..mjah.

‘s Avonds gingen we uit, maar we wilden wel eens wat anders dan Zula of Bang Bang. In een zijstraat van Longstreet (een van de grotere uitgaanstraten), zat een club die Chrome heten. Niemand was er ooit geweest, dus gingen we het maar eens proberen. Eenmaal binnen viel ons iets meteen op. We waren de enige blanken. Nou zou dat in Nederland niet zo ‘n probleem zijn, maar in Arika kan dat wel eens verkeerd uitpakken. Gelukkig waren we met een grote groep, en de sfeer binnen was erg goed. Tot nu toe nog geen club gehad waar je zo snel bediend werd aan de bar. Afrikanen hebben er nogal een handje van om wat langzamer te werken.

In Zuid-Afrika hebben ze wel van meer dingen een handje. Zo is het inmiddels bekend dat inbreken hier hetzelfde is als boodschappen doen in Nederland. Bij ons in de straat wordt er elke week wel een autoruit ingeslagen (Stefan is ook al aan de beurt geweest) en vrijdagochtend tegen 11 uur is Susan voor haar huis berooft met een mes. Het is ook bekend dat als ze je ring niet af kunnen krijgen, ze gewoon je vinger er af bijten. Dus ik trouw hier voorlopig nog maar niet. Ook zaterdagnacht bleek er weer iemand over ons dak te lopen, maar ik lag te lekker te slapen om eruit te komen en weer de hele parade van security binnen te laten en het hele huis en de tuin te laten doorzoeken. Van de week zagen Rosanne en ik nog een auto doorzeeft met kogels en bloed langs de weg, midden in het centrum, met een zooi politie eromheen. En gisteren weer een zelfde soort situatie. Saai is het hier in ieder geval niet. Zolang je je verstand gebruikt en goed oplet loop je minder risico, maar pech hebben kan natuurlijk altijd.

Pinguins & Pistolen

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na weken wachten, aftellen en uitkijken naar de grote dag des vreugdes. Ongekend hoe blij ik was. Met geen woorden te omschrijven of met zinnen weer te geven. Zelden, maar dan ook zelden heeft men mij zo blij gezien. Werkelijk: gisteren was de grote, grote dag, dat Luuk pinguins ging zien. Inderdaad, pinguins. In Zuid-Afrika.

's Ochtends vertrokken we rond 9 uur naar Simon's Town, op ongeveer een uur rijden van Capetown (mits je in 1x goed rijd). Ik en Paul reden, met The Fresh Prince en The Dude (iedereen geeft hier zijn auto een naam). Er was een hele mooie weg langs de kust, maar we liepen het risico dat de weg in verband met de wind afgesloten was. Maar daar maalden wij niet om, we gingen het gewoon proberen. Het uitzicht op de zee was erg mooi, en toen we bij de afsluiting aankwamen, hadden we ook geen problemen om een paar kilometer terug te moeten rijden langs dezelfde weg. Na wat borden gevolgd te hebben met Simons Town erop kwamen we uit bij een afzetting die ons toch wel erg bekend voor kwam. Na wederom omgedraaid te zijn reden we dan toch in de goede richting, met Freek, Rosanne en ik in The Fresh Prince voorop. Communiceren tussen de twee auto's verliep bijzonder goed. Bij de vraag of we links of rechts af de rotonde afmoesten bleven we gewoon net zolang rondjes rijden en heen en weer schreeuwen tot iemand het initiatief nam de rotonde te verlaten. Dit geberude meestal al na 2 minuten.

Nou is het zo dat er nogal wat witte golfjes (als de mijne) rond rijden in SA, dus toen ik de grap uithaalde de auto snel aan de kant te zetten en Paul te laten passeren, reed meneer een kwartier lang achter de verkeerde golf aan. Iets wat wij in de auto wel konden waarderen.

Ook de grap om snel uit te stappen bij het stoplicht en de ruitenwissers van Pauls auto omhoog te zetten vonden wij zelf natuurlijk een enorme giller.

Toen alle goede grappen op waren, kwamen we aan in Simon’s Town. Pinguins zijn de meest waardeloze dieren die er zijn, ze bewegen niet en kijken je bijzonder dom aan. Maarjah, kan ze in ieder geval wel afvinken op mijn lijstje zullen we maar denken. Na Simon’s Town gingen we naar Kaap de Goede Hoop. Het bleek wel dat wij niet de enigen waren die op dat idée gekomen waren. Het zag er allemaal wel mooi uit, en het op de foto gaan met elke Japanner die we zagen heeft ons ook een mooi tijdje bezig gehouden daar.

‘s Avonds gingen we wederom naar La Med, met, wederom, Goldfish achter d’n droaitafels. Het feestje beviel erg goed. Rond 11u reden we naar huis (ik was de bob). Om van Clifton Beach (La Med) naar huis te rijden moeten we een berg over. Opzich geen probleem zou je zeggen, maar als je bijna aan de top bent en je benzine is op, kan dat nog verrekte lasting zijn. Dus auto omdraaien, in zn vrij gezet, en naar Camps Bay gerold. Eenmaal daar aangekomen bleek het tankstation dicht te zijn. Dus ik met de taxi naar Seapoint om daar benzine te halen. Ze hadden alleen maar jerrycans van een liter of 3, maar ze garandeerden ons dat dat genoeg was om de top te halen.

Na de auto weer bijgevuld te hebben reden we de berg op. Een kilometre voor de top was de benzine gelukkig weer op, dus mochten we de auto een parkeerplek opduwen. Nou is dat normaal geen probleem, maar als je 3 goed aangeschoten gasten bij je hebt kom je niet echt ver. En nou is een bergweg in SA op zondagavond 12 uur ook niet echt de place to be.

We besloten Paul maar uit zijn bed te bellen, die is voor ons benzine gaan halen, en zodoende haalden we uiteindelijk de top, om aan de andere kant weer omlaag te kunnen rollen en te gaan tanken.

Kom je rond 1 uur thuis, lig je 3 minuten in bed, gaat het alarm af. Iedereen zn bed uit om te kijken wat er aan de hand is, maar het bleek vals alarm. De security teams komen wel altijd naar je huis om te checken wat er aan de hand is. Sonja was ondertussen op de badkamer. Ze keek door het raam en zag iemand voor het raam met een getrokken pistol staan. Ze begint te gillen en probeert weg te rennen. In alle paniek krijgt ze de badkamer niet snel open. Als dat toch eindelijk gelukt is, komt ze de kamer ingestormd, waar we vragen wat er aan de hand is. Nou ze had dus een man met een pistool in de tuin gezien, ze had alleen niet gezien dat er heel groot POLICE op zn vest stond. Ik kon er wel om lachen, maar Sonja was toch wel redelijk geschrokken.

Later die nacht werden we weer wakker door geluiden, maar je weet niet of er iets aan de hand is of dat het paranoia is, dus dan draai je maar weer om en val je inslaap. Op de alarmknop drukken heeft in die gevallen toch geen zin, want de vogel is allang gevlogen als de security teams komen.

I scream icecream!!!

Lekker bakken in het zand, fruitlunchje, bakken in het zand, duikje in de zee, cocktailtje, bakken in het zand, duikje in de zee, bakken in het zand, pizzatje met jamjarretje..en jullie je schaatsen maar slijpen hahaha ;)

Fortress Scott Street

De zaterdag voor dat ik in Scott Street aan kwam was er op klaarlichte ingebroken in ons huis en de laptop van Lenny gestolen. Het was niet de eerste keer dat het gebeurde, en iedereen die er op dat moment woonde wist ook dat het huis constant gechecked werd op openstaande deuren en ramen, dag en nacht.

Afgelopen maandag en dinsdag waren er weer geluiden in de achtertuin. Maandag had ik niks gehoord maar Rike en Jolijn vertelde dat ze rond 1 uur en rond 3 uur duidelijk geluiden hadden gehoord in de tuin, en dat de honden van de buren wel heel erg jankte en blafte. Ze waren te bang om uit bed te gaan en ze wisten niet of het wel een noodgeval was om op de alarmknop te drukken (zit naast elke deur, en de security komt meteen naar je huis om te checken). Ze vielen vervolgens tegen de ochtend pas weer in slaap, en vertelde de volgende dag wat er gebeurd was. Nou had ik zoiets van ja, zal wel een ontsnapte kat zijn, of een tropisch konijn (blijft Afrika he). En ik dacht zowiezo dat ze elkaar gewoon opnaaide waardoor het erger leek dan het was. Maar zij waren er van overtuigd dat er iets was. De volgende dag, dinsdag, werd ik zelf rond 1 uur wakker door de honden van de buren, en die waren inderdaad wel erg hard aan het blaffen en janken. Verder was er niks te horen, maar ik begon nu zelf ook wel te twijfelen. Toch maar weer inslaap gevallen (schijnt toch wel een talent van me te zijn, dat slapen) maar inderdaad, om 3 uur dus weer de honden die aansloegen, en dit keer ook geluid. Dus de lampen buiten aangedaan en gechecked of er iemand was, maar weer niks. Dus maar weer naar bed, met de gedachte dat het aan mij lag. De volgende ochtende vertelde Rike dat ze wederom geluiden had gehoord..dus het lag toch niet aan mij.

Het hele huis is omheind met een electrisch hek met ingebouwd alarm. Aan de voorkant hebben we 2 stalen poorten, en voor de deuren en ramen zitten allemaal hekken. Behalve de wc-ramen, en daar was de beste man de vorige keer doorheen gekomen. Lenny had mij laten zien hoe de inbreker binnen heeft moeten komen. Aan de achterkant van het huis was een grote steen neergelegd. Via die steen kon je op de muur van de buren klimmen, om vervolgens via het dak, en een randje in de muur als steunpunt, bij ons in de achtertuin terecht te komen.

Gisteravond laat zat Steffie in de woonkamer, terwijl de rest allemaal al op bed lag. Ze hoorde gerammel aan het hek van de keukendeur, maar op een gegeven moment denk je elke keer van, ja het zal wel aan mij liggen. Toch ging ze even kijken en toen ze het licht aandeed in de keuken zag ze nog net een gast volledig in het zwart (incl huid, excl ogen en tanden) haar aankijken, en wegrennen. Nadat ze de alarmknop indrukte werd ik uit bed geschopt en checkten we het huis. 5 min. later stond de security op de stoep, maar de vogel was natuurlijk allang gevlogen.

Nadat de beste security mannen weer weg waren, bleven er dus 4 bange vrouwen over die elkaar dan, volgens mij, weer goed opjagen door er nog een uitgebreide evaluatie tegenaan te gooien. Ik geloofde het wel en ben, nadat ik geprobeerd had het volk een beetje gerust te stellen weer gaan slapen. 5 minuten later werd ik weer wakker door geluid bij mijn raam, dus sprong mijn bed en probeerde te kijken wat het was..de honden van de buren die aan de andere kant van de muur rondliepen. Al met al maakt dit hele verhaal je echt paranoia, elke keer twijfel je of het nou aan jezelf ligt, of dat er nou echt iets is.

We hebben het erover gehad met Reg, de huisbaas en er komt dit weekend met een oplossing. En anders gaan we zelf vallen maken, of we kopen een hond (niet mijn idee, en ik ga die ook echt niet uitlaten he).

Skyhigh

Afgelopen weekend was het weer hard werken hier in Capetown. Zaterdag een beetje in de zon liggen bakken om bij te komen van de afgelopen week. 's Avonds zijn we naar Hemisphere gegaan, een club op de 31ste verdieping van een flat. Het was nogal een elitair gebeuren daarbinnen. Met sneakers en een shirt kwam je zowiezo niet binnen en bier drinken was natuurlijk voor arbeiders. Gelukkig was er wodka en uitzicht over Capetown by night.

De volgende ochtend gingen we skydiven. Met twee auto's reden we naar een plek ergens buiten Capetown, dat toch iets verder was dan het op de kaart leek. Dus een half uur te laat (we passen ons gewoon aan aan de Afrikaanse mentaliteit) kwamen daar aan. We werden in een meer dan comfortabel harnas gehesen en kregen wat instructies, waarna de skydivers weer lekker in de hangar gingen slapen, om te wachten tot het vliegtuigje terug kwam. Ik ging als eerste met Stefan het vliegtuigje in, waar precies ruimte was voor Stefan, mij, onze twee skydivers en 2 cameramannen die met ons mee sprongen. En de piloot. De camera mannen sprongen met ons mee om voor ons een dvd te maken van de sprong. De vlucht naar 9000 ft (kleine 3 km) duurde ongeveer 20 min. Dat was voor die mannen natuurlijk weer een uitstekende mogelijkheid om lekker te slapen. Zo nu en dan filmde ze even uit het raam en vielen vervolgens weer in slaap. De sprong zelf was leuk, maar ik had het eigenlijk veel extremer verwacht. Ik heb me uiteraard wel prima vermaakt daarboven, en mocht nog een beetje sturen enzo.

Na het skydive avontuur zouden we 's avonds naar een feest bij Stefan gaan (Stefan nr 41986) om vervolgens door te rijden naar La Med (strandtent) in Clifton Beach. We moesten nog even wat drank halen in een liquor store voor op het feest, maar alle stores waren al dicht, of ze verkochten geen alcohol meer rond dat tijdstip. (fijne liquor store heb je dan inderdaad) Dus dan maar naar het feest bij Stefan. Gelukkig wist niemand de weg, en konden we via de telefoon ook niet duidelijk krijgen waar we waren. Dus reden we maar door naar Clifton Beach..of was La Med nou in Campsbay? Na weer rond bellen en veel tegenstrijdige antwoorden kwamen we 2 uur na vertrek aan bij La Med, waar het strandfeest al in volle gang was. Headliner was Goldfish, een duo a la C-mon & Kypski alleen dan meer house georienteerd. Die wisten de tent behooorlijk af te breken!

Na dit mooie feestje was het tijd om naar huis te gaan om te gaan slapen voor de eerste werkdag bij Hot Platinum.