Final Countdown

Nog 2 dagen bij Hot Platinum en dan zit mijn afstudeerstage erop. Toen ik vorige week bij Ali in zijn kantoor stond, stonden we uit te rekenen hoeveel dagen ik nog precies had en we kwamen er achter dat het er nog maar 8 waren. Ik ben hier aan de slag gegaan op 2 februari, en de tijd is voorbij gevlogen. Lekker chliche, maar ik kan er niks aan doen. Ondertussen ben ik druk met mijn thesis bezig (blijkt ook wel want ik zit voor mn blog te typen) en ben ik hier op het bedrijf nog wat dingen aan het implementeren en overdragen zodat ze straks zonder mij ook nog snappen hoe de resultaten van mijn research in elkaar steken.

Ik ben ondertussen wel redelijk Afrikaans geworden denk ik, laatste keer dat ik me gehaast heb ben ik vergeten, en de laatste keer dat ik wat vergeten weet ik niet meer. Aan de andere kant ben ik ook niet heel erg veel veranderd, aangezien het elke dag weer een verassing is waar ik mijn sleutelbos gelaten heb. Vorige week vond ik mijn autosleutel ’s ochtends in mijn autodeur, die er heel de nacht ingezeten had en dat terwijl die ochtend de vuilnis opgehaald werd en dus heel de straat vol met zwervers stond. Niemand snapte waarom die auto er nog stond behalve Freek; die snapte wel dat zelfs een zwerver de rommel in mijn auto niet kon verdragen, en dan al helemaal niet met de rooklucht van Devils Peak die nogsteeds uit de stoelen en ventilatoren komt.

Het verhaal van de Garden Route zal waarschijnlijk nooit afgemaakt worden en alleen de mensen die erbij waren weten precies wat er nog meer gebeurd is. In het kort, een aantal dingen die we gedaan hebben: Uit eten geweest, mooie dingen gezien, nog mooiere dingen gezien en zo nu en dan een lekker biertje gedronken. Onderweg was er ook nog de hoogste bungeejump im Welt, 216 kaarsrechte meters de afgrond in. Na lang twijfelen (dat betekend 2 weken van te voren al op youtube research gaan doen naar bungee ongelukken en dergelijke) besloot Stefan op het allerlaatste moment om het toch maar niet te doen. Jonah en Freek, die inmiddels ook wel redelijk Afrikaans zijn, hadden er zowiezo geen trek in, want het was allemaal wel veel moeite om naar die brug te lopen. Laat staan dat ze nog eens zon pak aanmoesten. De sprong was best wel griezelig, de eerste 5 seconden (voor je gevoel dan, de val duurt nml 4 sec) schreeuwde ik de longen uit mijn lijf en denk je dat je dood gaat, en daarna is het eigenlijk wel mooi en vlieg je te genieten. Met een kabel komen ze naar beneden om je te halen, en dan ben je maar wat blij als je iemands been hebt om heel hard vast te houden.

Afgelopen weekend hoorden we op het strand dat er een groot aantal walvissen was aangespoeld in Kommetjie, dus in plaats van de wetsuits aan te trekken sprongen we in de auto van Manu, en reden Freek, Manu, Cahal en ik naar Kommetjie. De auto van Manu is een oude beetle (maar dan ook echt echt echt oud) die hij aan het opknappen is, ze heet Buba want dan weer Sloveens voor Kever is. Eenmaal aangekomen zagen we al bulldozers staan. De beesten lagen er inmiddels al even, en het strand werd op dat moment vrij gemaakt om de hulpdiensten ruimte te geven. Sommigen waren al overleden, daar mocht je aanzitten en bekijken..De beesten voelen echt als plastic, maar we konden verder geen Made in Taiwan logotje vinden. De politie was ook in grote getalen te plaatsen in wetsuits met POLICE erop, het leek mij wel leuk om in zon exemplaar te surfen, maar dat terzijde.

Na wat rond gekeken te hebben gingen we dan toch surfen. Later las ik dat de dieren waren afgeschoten, want op het moment dat er eindelijk 1 in de zee geduwd was en vrij was om te gaan, zwommen ze een paar honderd meter langs de kust om vervolgens daar aan te spoelen. In totaal lagen er 55 dode walvissen op het strand wat er eigenlijk best eng uitzag. Ouders gingen met kinderen kijken, maar niemand vond het leuk om te zien. Bizar om meegemaakt te hebben.

10 juni vertrek ik met Rosanne naar Namibie, waar het hopelijk beter weer is. Hier heb je op tv al wintercommercials met sneeuw en haardvuur, reclames voor truien, en mensen lopen hier met mutsen op (Gilbert werkt ook met een muts op want volgens hem kan het bij vlagen erg koud zijn in het pand.). Dit is allemaal best bizar als je nagaat dat het buiten gewoon 24 graden is en geen wolkje aan de lucht. De mensen kleden zich eerder op het jaargetij dan dat ze daadwerkelijk naar buiten kijken.
Tegen de tijd dat ik terug ben uit Namibie zal er wel weer een update zijn, of er moet iemand in de tussentijd op de tafelpoepen.

Foto's volgen

Road Trippin' (1/1)

Een van de vele dingen die je gedaan moet hebben tijdens je verblijf in SA is een goeie road trip maken. Er was al een flinke tijd een plan om het te gaan doen, een groep van 4 jongens en 3 meiden, 2 auto's en rijden maar langs de kusten van SA. De meiden wilden echter alles plannen, er was een road trip meeting, en elke nacht zou er alvast een hotel geboekt worden. Niet echt wat de jongens van plan waren..

Donderdagavond, koningendag, stonden we met wat biertjes in Rafiki's. Er was een speciaal koningendagfeest, dus het was helemaal Hollands. Er werd Marco Borsato en Acda en Munnik gespeeld, iedereen zong mee, mensen in oranje en iedereen sprak Nederlands. Kortom; de plek waar Luuk dus NIET wil zijn in Afrika. Na ook nog eens iemand uit Oosterhout tegen gekomen te zijn, brak mijn klomp en ben ik samen met Jonah (Belg) naar huis gegaan. Thuis nog tv gekeken en bier gedronken met Jonah en op tijd naar bed.

De volgende dag zouden we vertrekken, dat was letterlijk alles wat gepland was. Niks geen tijden, dingen die moesten of haasten. We hadden het echter wel zo gespecificeerd dat we in de ochtend wilden vertrekken. Helaas was het zo dat deze ochtend in Muizenberg de beste golfen sinds maanden verwacht werden, dus reden genoeg voor Luuk om eerst in de auto te springen, te surfen, vervolgens terug naar Scott Street om te vertrekken. Toen ik thuis kwam besefte ik me dat ik ook nog niks ingepakt had, al had ik wel mijn rugzak klaar gelegd, dus qua voorbereiding schortte het er niet aan. Nadat de anderen ook hun tas gepakt hadden reden we rond 1 uur naar Stefan. Rosanne en Kristel hadden besloten om naar Mozambique te gaan in plaats van de road trip, dus we konden meteen even doei zeggen.

Toen we eindelijk allen in de auto zaten, bleek dat niemand zijn paspoort mee had, dus we konden nog even langs 22 Scott Str. om ze op te halen.

Toen we eindelijk allen in de auto zaten, konden we dan echt op weg..door de regen. De vrijdag bestond eigenlijk alleen maar uit rijden, biertjes drinken in de auto, stoppen bij tankstations om mars/m&m's en chips in te slaan, om vervolgens weer verder te rijden. Thomas (een Duitser) was ook onderweg op de N2, samen met 4 meiden. Dus we besloten om ze te joinen in hun verblijf in Mosselbay. Het huisje was prima, alleen het leek wat op Collina, echt enorm wit en kaal. 's Avonds werden er spareribs gegeten, lekker met de handen van het bot. Stefan klaagte dat er veel stukjes bot in zijn lap vlees zaten, en besloot aan het einde het varken te reconstrueren zodat we konden zien dat hij meer bot dan vlees op had. Hij had gelijk, het was inderdaad een varken met vrij grote botten.




Nadat we weer thuis waren in onze gezellige huisje, besloten we om de TV maar eens uit te proberen (het blijft Afrika). De TV bleek het te doen, en we hadden de eer om Robocop te kunnen kijken in Afrika. Helaas was de film al snel ten einde, en volgde het nieuws van die avond. Vlak voor we de TV uitdrukten was er een korte preview van wat er die nacht op TV zou komen..en tot ieders grote verbazing was de logica hier groter dan verwacht, en werd Robocop II uitgezonden. Onze eerste nacht was een avond om nooit meer te vergeten.



Na de volgende dag ontbeten te hebben, besloten we om wat te gaan doen. Het weer was inmiddels prima; Strak blauwe lucht en lekker warm. Gelukkig hadden we geen kaart meegenomen, en hadden we verder ook geen idee wat te doen, dus een blik op de flyers van allerlei soorten parken en adventure dingen in de omgeving, bood ons uitkomst. Het werd een apenpark en een birdpark, vlak naast elkaar en redelijk in de buurt

Na wat uren rijden kwamen we aan bij de parken. Er werd besloten om eerst maar eens te lunchen in het restaurant in het apenpark. Het is algemeen bekend dat apen totaal geen gevoel voor humor hebben, aangezien ze alles proberen te jatten. Rustig genieten van je lunch was er dan ook niet bij, want je moest letterlijk je handen op je bord leggen om te voorkomen dat ze het jatten. Jonah vond het allemaal prachtig, maar zag niet dat er een aap van achter aangelopen kwam. De aap pakte vingervlug Jonahs zonnebril van zijn gezicht en ging er mee vandoor. Toen de aap op het dak zat ging hij het eens rustig bekijken, en zette het op zijn hoofd. Een lol dat die aap had, maar voor ons was de situatie erg onaangenaam, aangezien het hier over Jonahs zonnebril ging. Het bleef hier echter niet bij, want er waren ook apen die vanuit bomen op mensen pisten, ze stalen delen van je pizza en ze maakten herrie, terwijl je in de natuur komt voor de rust. Kortom, ik was blij dat we naar het vogelpark gingen.

In het vogelpark ging ik snel opzoek naar het deel met de gieren en arenden. Die was er niet dus dat was het vogelpark voor Luuk.



De meiden van Thomas wilden de volgende dag graag naar het Tsitsikamma National Park. Het park lag vlakbij Stormers River, een inimini dorpje langs de rivier, vlak bij de kust. Er was daar een backpackersplek met een fussballtafel, aldus Thomas. Genoeg reden om daar eens een nachtje te slapen dus. Een van de meiden reed in de auto met Thomas erin, en ze reden nou niet wat wij als "mannen" noemen, hard door. Het gaat hier elke keer over afstanden tot een paar honderd kilometer, dus als je dan 80 gaat rijden waar je 120 mag kom je er natuurlijk nooit. Wij namen de afslag Stormers River, en zochten de B&B op. Nadat we er aangekomen waren, zeiden we even hoi bij de receptie en wachtten we op de anderen. En we wachten..

En wachten..

Er werd na 3 kwartier eens gebeld met Thomas. "Ahh, ja wir are schtill on ze road yes". Niemand van hen had de borden met Stormers River gezien, en daarom waren ze maar rechtdoor blijven rijden. Dus toen we Thomas vertelden dat ze waarschijnlijk zo'n 70 km de verkeerde kant op zaten, en ze weer met 80 km/h terug mochten, klonk hij zeer opgewekt...Thomas is namelijk een goeie 2 meter lang, en zat redelijk opgevouwen tussen de 4 meiden, dus elke km voor hem telde dubbel.

Inmiddels was het donker, en voetballen werd ook wat gevaarlijk met het grote electrische hek dat praktisch als goal gebruikt werd. Dus we besloten maar om een biertje te drinken langs de kant van het zandpad. Bij elk paar koplampen werd vol overtuiging en opgewonden "jaa, hoezeee, daar zijn ze!" geroepen. Helaas was het elke keer vals alarm. Tot dat er een paar lampen aankwam dat zooo langzaam vooruit ging dat ze wel stil leken te staan; het kon niet missen, dat waren de meiden en Thomas. Nadat alle standaard grappen gemaakt waren besloten we op zoek te gaan naar een plek voor het diner.

We kwamen uit bij een klein restaurant, waar ze duidelijk niet zaten te wachten op 9 man. Er werd even wat gebabeld, tot dat een van de serveersters ons mee nam. We gingen het restaurant uit, en kwamen via gangen en deuren terecht in een grote woonkamer met eettafel. Er was een zithoek met een tv, 2 pc's met internet, een riante eettafel en alles in Barok stijl. We snapten niet echt wat de bedoeling was, maar toen de vrouw ons de tafel wees was het duidelijk dat dit ons verblijf voor de komende uren was. Het toeval wilde dat die avond de Stormers moesten rugbyen, dus terwijl het eten werd klaar gemaakt hadden we mooi rugby met bier. Het eten was echt lekker, en de locatie maakte het nog beter. Nadat de buikjes rond waren gingen we naar de backpackers plek om wat te tafelvoetballen en drinken in de bar. Die nacht lag ik rustig te slapen in mijn bed, die samen met een 2e bed precies in een tent pastte. Op een gegeven moment gaat de rits open en komt Stefan met veel lawaai naar binnen, met zijn gigantische legerjas aan die hij meegenomen heeft uit Macau. Hij valt voorover op zijn bed, direct in slaap. Halverwege de nacht valt Stefan uit bed, en toen ik hem terug duwde wist hij mij te vertellen dat hij zojuist tussen 2 volkswagens gevallen was..ook Stefan had ook mooie nacht gehad. De volgende ochtend wisten Freek en Stefan te vertellen dat de barman zich had staan uitkleden achter de bar. Het verhaal is mij nooit echt duidelijk geworden, maar ik voel weinig behoefte om er verder over door te vragen. Dat het een bijzonder mooie avond was geweest kon ik aan hun gezichten ook wel vertellen.




Wordt vervolgd..

Een serieus verhaal

Na alle poep en plas humor van de laatste tijd is het tijd voor een serieuze update. Mensen die mij goed kennen weten dat ik daar bijzonder goed in ben, en dat grapjes en flauwigheidjes slechts een klein element in mijn al zo serieuze leventje zijn.

Vorige week zijn we wezen karten. Iets waarbij ik, ten opzichte van bowlen, bijzonder fanatiek in ben. Misschien iets te. We waren met 15 man, verdeeld in 3 groepen van 5, waarvan elke groep 2x10 rondjes mocht rijden. In totaal dus 20 rondjes per persoon. De 5 snelste rondetijden gingen door naar de finale. Ik was dus echt gebrand om minimaal een finale plek te behalen. Cas was echt snel, dat was vanaf de kant al te zien. Hij bleek ook een half jaar lang elk weekend op de kartbaan gereden te hebben. Hij had de snelste rondetijd, en samen met Patrik, Aryen, Martijn, en Markus stonden we in de finale. De finale werd wel op plek gereden, het echte werk. Ik zat 3 rondes lang achter Cas aan, maar omdat ik teveel risico nam raakte ik achterste voren in de banden. Na een stukje spookrijden en het op een haar na kunnen ontwijken van een gillende Markus, kon ik mijn kart draaien en toch nog als vierde eindigen. Ik had gelukkig wel de snelste ronde tijd van die dag, wat het nog een beetje goed maakte. Als het aan mij ligt gaan we binnenkort weer.

De afgelopen week zijn er 2 bewoners bij gekomen in onze villa. Brendaaaa en Lindaaaa, beide Nederlands, en volgens mij ook allebei uit Groningen (nog niet naar gevraagd eigenlijk). Maar aangezien 90% van de Hollanders van Hanze Hogeschool Groningen komt ga ik er maar voor het gemak vanuit. Brendaaaa en Lindaaaa slapen in Freeks en mijn oude kamer, en zijn uiteraard direct na aankomst geinformeerd over de legendes die deze kamer met zich meebrengt. Aan hun gezichten te zien konden ze niet wachten om het bed in te duiken. U denkt natuurlijk dat dit sarcastisch is, maar gezien de opening van dit bericht is dit volkomen serieus, aangezien de dames 75% van hun tijd op de kamer met de deur op slot achter hun laptop doorbrengen. Het liefst Skypend met dn boyfriend, waarop ons de vraag rees, waaaaaaaarom kom je helemaal naar Cape Town, als je liever bij je vriend zit! Maargoed.

Verder vliegt Sonja vandaag eruit. Sonja, het was een gezellige tijd!

En verder gebeurd er op het moment niet erg veel. Het is voor mij voornamelijk knallen om mijn thessis op tijd af te krijgen, surfen en slapen in mijn schitterende residentie. Aanstaande vrijdag staat er een roadtrip op de planning, met 4 jongens en onze New Yorkse Alesandra, die alleen nog niet weet dat ze het enige meisje is ghehe.

Verder nog wat nieuws van mijn stage. Nellie, onze populaire schoonmaakster is al 2 weken niet gezien. Niemand weet ergens van en iedereen was te "druk" om te bellen waar ze was. Vanochtend waagde Dewald het er maar op, om vervolgens te horen dat ze in de Eastern Cape (inderdaad, dat is de Oost kust) zit, omdat het niet zo goed gaat met haar oma. Op de vraag wanneer ze terug kwam kregen we het antwoord, volgend jaar ergens..Bedankt Nellie!

Gelukkig zou ze haar zusje sturen om hier schoon te maken, maar Achmat wist te vertellen dat die net 16 was geworden. Dus mocht iemand nog werk zoeken in Afrika..

Ik begrijp dat dit verhaal wat teleurstellend is, maar in plaats van een hoop tekst met sarcastische onzin, upload ik wat extra foto's voor de lezers.

Breaking News

Goedenmiddag,

Zojuist heeft een woordvoerder van 22 Scott Street bekend gemaakt dat er weer toegeslagen is in de incontinentiekamer. De kamer, welke zich bevindt in het achterste gedeelte van het huis, is wederom slachtoffer geworden van wildplasserij hetzij deze keer zonder donkere toevoeging. De ontdekker van dit incident was dhr. Freek Leuveld. Om zeker te weten dat het om urine ging was de beste man zo goed om het even met de hand te controleren! De dader, een jonge dame waarvan de identiteit inmiddels bekend is bij alle bewoners (en natuurlijke alle andere studenten in CT), kon het na een wild avondje helaas niet droog houden. Zij zag zichzelf genoodzaakt, na het gedurende de avond lastig vallen van meerdere bewoners, het bed te bevochtigen. Een foto is op verzoek via een link te bewonderen.

De bewoner van de kamer wil bijdezen een oproep doen aan alle bezoekers van 22 Scott Str. Gelieve al uw behoeften te doen in de daarvoor bestemde toiletten. Er zijn er in totaal 4, dus van de in totaal 10 kamers moet het niet erg moeilijk zijn om een juiste keuze te maken.

Freek heeft inmiddels geheel vrijwillig de lakens gewassen. Freek jonge, vrijwilligerswerk is als plassen in een donkere broek, niemand ziet er wat van maar het geeft je een warm gevoel..

Scott Street en de Mysterieuze Drollenopruimer

Mijn excuses voor het zolang niet updaten van mijn blog, en nog meer excuses voor de daarbij behorende wellicht iets minder smakelijke foto. Ik hoop dat deze foto’s het een beetje goed maken. Ik wil toch graag nog 1 maal terug komen op de drol, en daarbij zal het dan ook blijven. De tafel is op een of andere magische manier schoon. De drol is weg, de tafel staat binnen in het washok en er is geen spoor meer van de drol. De schoonmaaksters hebben het niet gedaan want ik had een brief geschreven dat ze het niet schoon mochten maken, zou te mens onterend zijn mijns inziens, en nadat de schoonmaaksters weg waren lag hij er nog! Dus naast een geheimzinnige poeper, een inbreker, een muis (jaja!), en een handvol kakkerlakken, hebben we nu ook nog een mysterieuze drollenopruimer! Wat is het toch ontzettend gezellig in 22 Scott Street.

Inmiddels heb ik een nieuwe residentie betrokken aan de achterkant van het huis. Het betreft hier een op zichzelf staande woning in de tuin, bestaande uit een badkamer en een slaapkamer. Dit allemaal op 7 vierkante meters! De kamer was eerst van Philip (dik, schreeuwen, en Duits, die ja), maar de beste jongen had zijn tijd er hier op zitten en heeft het huis verlaten. De kamer is prachtig, al moet ik zeggen dat het een bijzondere ervaring is om met de wastafel opschoot en met je voeten in de douchebak een halve meter naast je bed op de wc te zitten. Douchen was nog nooit zo leuk met de serieus gigantische douchekop die ik heb, het is alleen bijzonder jammer dat als ik mijn zeep laat vallen (ha ha) ik de douche uit moet stappen om hem op te rapen, omdat ik letterlijk mijn kont niet kan keren onder de douche.

Vrijdag was het surfen en daarna chillen op het strand. Het was lekker weer (in Nederland ook jaaaa, gelieve geen mailtjes met het Nederlandse weerbericht te sturen want ik weet nou ook wel dat jullie ook een keer zon hebben) en op het strand was het redelijk druk. Na lekker in het zand gezeten te hebben besloten Freak, Jonah en ik een namiddag braai te houden. Alle winkels dicht dus het werd tankstationvlees met restjes bier en wijn. Onze ogen waren iets groter dan onze maag, want neer kwam op een kilo of 3 wat we aan vlees overhadden. Dat werd vakkundig gebraaid en in de koelkast bewaard om het vervolgens later op de avond in de magnetron op te warmen en op te eten, laat die Michellin sterren maar komen. Vervolgens gingen we naar Manu, om daar de film Borat te kijken (voor mij de eerste keer, voor Freak en Jonah de 5e x sinds ze in Afrika zijn…). Daarna gingen we bowlen met de rest, dus op naar de bowling baan voor een goeie pot “Good-Friday-Bowling”. De bowling baan lag wel in een beetje sketchy buurt, maar dat konden we in de Gouden Gids niet zien natuurlijk! We waren dan ook de enige blanken in het pand en waarschijnlijk een van de weinige blanken in de buurt.

De mensen van Villa Bianca hadden een nieuwe bewoner bij zich; Thomas. Thomas is Duits en daar kan hij niks aan doen. Toen ik met hem richting de bowling baan liep zagen we iets wat ons allebei wel beviel. Er stond een grote groep colored gasten te schreeuwen en in het midden van de groep stonden 4 jongens wat voorover gebogen druk te bewegen. Inderdaad, jawel, retteket, hie ho, het betrof hier een voetbaltafel. Thomas en ik waagden het op een kijkje bij de tafel. Het systeem is simpel, de winnaar blijft staan, de verliezer haakt af, en de volgende uitdager betaald. We legden onze munten op de tafel en wachtten tot het potje was afgelopen. Toen was het onze beurt, Thomas voorin, ik achterin. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Thomas een balcontrole had waar je u tegen zegt, waardoor bal na bal erin vloog. Zolang ik de nul hield en hij scoorde wonnen we elke keer ( © Luuk Cruijff). Team na team vloog eruit, en onze huisgenoten begonnen naar ons te roepen dat ze nu wel eens wilden beginnen met bowlen. Na “nog eeeeeeeeeeeen potje!” moesten we helaas opgeven omdat we moesten bowlen. Met tegenzin begon ik met die ballen te gooien, waarna ik na mijn eerste beurt op een briljante score van 0 punten kwam te staan, om vervolgens in de 2e beurt op een respectabele 3 punten kwam. Paul en Stefan gingen aan de leiding, en waren meeeer dan fanatiek. Inclusief bowling moves en luid keelgeluid stormden ze over de baan. Hoe fanatieker zij werden, hoe minder zin ik kreeg om die bal weer naar het einde van die baan te gooien. Aan het einde had ik het voor elkaar gekregen om in 3 buurten 2 spares en een strike te gooien. De punten hiervan worden niet direct bij je score opgeteld, maar aan het einde. Paul en Stefan waren dan ook zeer teleur gesteld dat de minst gemotiveerde man van de baan er met de eerste plaats vandoor ging, wat voor mij natuurlijk een mooi moment was om alle bowlingmoves die zij gedurende de avond uitgevoerd hadden in 1x ten tonele te brengen.

Na het bowlen was het tijd voor Thomas en mij om ons met serieuzere zaken bezig te houden. Terug naar die voetbaltafel om weer verder te gaan waar we heel de avond al mee bezig waren: winnen! Of we nou tegen tegen 2 meiden speelden die ook eventjes een recreatief potje wilden spelen, of tegen 2 spierbonken die nauwelijks naast elkaar aan de tafel pasten, Thomas en ik wilden alleen maar winnen. Het was dan ook wel mooi om te zien hoe Thomas elke keer weer keihard juichte als hij scoorde, of het nou een klein meisje was of niet. Op een gegeven moment werd en door onze gekleurde vrienden rond gebeld en er ontstond iets wat leek op een discussie. Later bleek dat ze 2 vrienden hadden gebeld dat ze moesten komen tafelvoetballen omdat wij steeds wonnen. Toen de 2 beste kerel aantraden begon het serieus te worden. Ze waren redelijk goed, en wisten met 2 punten verschil te winnen. Toch mooi dat er mensen opgebeld moeten worden om te komen spelen tegen de enige 2 blanken in de tent.

Tweede-paasdag was het tijd om naar een festival te gaan. Onder andere Oasis en Snow Patrol zouden optreden en dat zijn toch wel bands die je live gezien moet hebben! Het plan was om ’s ochtends vroeg eerst te gaan surfen, alhoewel we wisten dat de golven slecht zouden zijn. Na wat baaien gecheckt te hebben gaven we het maar op, en gingen we naar de Mc Donalds voor een heerlijk ontbijt. Na al die tijd dat ik hier ben, ben ik wel gaan wennen aan Afrika en haar cultuur, maar je blijft je toch verwonderen hoe je in een compleet LEEG fast food restaurant 20 minuten aan de kassa op je ontbijtje kan wachten. Na de Mc Donalds besloten Paul, Stefan, Thomas en ik door te rijden naar het festivalterrein. Wel via een mooie route in plaats van de snelweg. Thomas beschikt over een dikke rental mercedes, die hiervoor van Dan is geweest. Een Duitser die inmiddels ook vertrokken is richting vaderland.

Eenmaal aangekomen op het festival terrein kwamen we de rest tegen, en besloten we eens vooraan te gaan kijken. We liepen langs wat guards die mensen terugstuurden met flesjes, je mocht daar kennelijk alleen met bekers komen. Wij hadden bekers en liepen gewoon door. Later bleek dat gebied voor het podium, waar je niet met die flesjes in mocht, de “golden circle” te zijn. Waar je alleen binnen mocht met een blauw bandje en een kaartje dat 2x zo duur was als de onze. Dus wij waren blij dat we daar binnen waren, we waren alleen iets minder blij dat er geen bar of wc binnen de cirlce was. Gelukkig was Jonah er, en die had wel een bandje. Bandje beetje uitrekken en iedereen kon mooi om de beurt naar de wc en bier halen. Dit gaat natuurlijk een tijdje goed, tot het bandje breekt. Dan zijn er een aantal opties: Je gaat naar buiten om naar de wc te gaan, maar je komt niet meer terug. Je gaat naar buiten om naar de wc te gaan en je heet Thomas. In dat laatste geval vraag je iemand uit het “gewone” gebied rondom de golden circle om een handje, zodat hij je snel over het eerste hek kan helpen (1m hoog) om vervolgens in de geul waar de guards staan zo snel mogelijk naar het tweede hek te rennen (2x zo hoog), om daarna als een aap dat hek over te klimmen en het publiek in de golden circle in te hollen. Om vervolgens door 2 guards achterna gezeten te worden, opgepakt te worden en onder luid gejuich als een koning de circle uitgedragen te worden. Aan zijn van oor tot oor smile te zien vond onze Thomas het allemaal prachtig, en anders het publiek wel!

Mensen zeggen dat je veel veranderd tijdens je verblijf in Afrika, maar ik bewijs uiteraard het tegendeel. Spullen kwijt raken is nog steeds iets wat men aan mij kan toevertrouwen. Een bos sleutels of een voetbal binnen 10 seconden laten verdwijnen..geen probleem. Ook op het festival is dit niet anders dan normaal; ik was mijn telefoon kwijt. Het was donker en er waren veel mensen. Ik wist nog waar ik ongeveer allemaal gestaan had, dus ik vroeg Paul om mij te bellen in de hoop dat ik mijn telefoon kon vinden. Paul liet mijn telefoon overgaan en ik ging zoeken. Toen ik ongeveer aan de andere kant van de area stond gaf ik het op. Paul zou het nog 1x proberen. Op dat moment voelde ik iets trillen onder mijn slipper, en tadaa, wonder boven wonder stond ik boven op mijn telefoon, die met het scherm naar beneden lang en zwart is, dus vrijwel onvindbaar. Het moge duidelijk zijn dat ik een wijze les uit deze situatie getrokken heb: raak je telefoon altijd kwijt met het scherm naar boven.

Op het terrein waren zo ‘n 30.000 mensen. En inderdaad, ook al deze mensen gaan naar huis, resultaat: 4 uur lang letterlijk stil staan. Creatief als we zijn klommen we uit de ramen en uit het dakraam en begonnen op het dak van de rental Mercedes te trommelen. Afrikanen en trommelen is wel een goede combinatie, want binnen 5 minuten stonden we met een groep wild vreemden op de auto te trommelen, wat bijzonder goed klonk. Toen ik thuis afgezet werd was het al veel te laat, en tijd om lekker te gaan slapen.

Shit!

Vooraf aan dit verhaal even een waarschuwing; mensen boven de 30 jaar oud wordt afgeraden verder te lezen. Dit verhaal is gebaseerd op feiten, waar ik persoonlijk (helaas) niks aan kan veranderen.

Vrijdagavond kwam ik thuis en het was een vrolijk feest in huize Scott str. Mensen dronken bier, muziek stond aan, en sommigen schreeuwden wat Duits in de rondte (een van de specialiteiten van Philip). Na al deze herrie besloot het volk om de stad in te trekken per taxi. Ik besloot om thuis te blijven, aangezien ik redelijk gaar was van de vorige avonden. Toen de rust wedergekeerd was in ons optrekje, besloot ik het op een slaapje te wagen. Rond een uur of heel erg diep in de nacht werd ik wakker van mensen die al schreeuwend door de voordeur naar binnen kwamen (Philip). Na weer half in slaap gevallen te zijn, werd ik wakker van geschreeuw in mijn kamer (3x raden..) en zag ook dat Beatrice op Freeks bed lag. Ik snapte niet echt wat ze daar deed, maar maakte me verder ook niet veel uit. Philip vond het allemaal wel grappig en probeerde bij Beatrice op bed te springen, waarop Beatrice weer een gilsalvo opzette. Nou ben ik best in voor een poppenkast, maar dit soort taverelen op dit tijdstip en met dit volume werd mij toch iets te gortig en ik verzocht Philip dan ook vriendelijk om in de woonkamer te gaan springen en schreeuwen. Beatrice zelf leek het allemaal niet zo te snappen, want volgens mij had ze ook geen enkel benul dat ze in het verkeerde bed lag.

Ik viel weer lekker in slaap en werd de volgende ochtend wakker. Ik wreef rustig de slaap uit mijn ogen en nam een retourtje toilet, om vervolgens weer op bed neer te ploffen en op mijn telefoon te kijken hoe laat het was. Terwijl ik keek hoe laat het was rook ik een raar luchtje. In eerste instantie dacht ik dat het om een vrij penetrante slaaplucht van Beatrice ging, maar toen ik het licht aan deed, zag ik op het nachtkastje van Freek niks minder dan een mooie, ronde, redelijk hoge, schuin afgesneden, stinkende, verse, natte hoop stront. Ik kon mezelf een paar seconden niet bewegen, laat staan schreeuwen om hulp. Na deze seconden (die wel uren leken te duren) rende ik al gillend naar de kluisjes om mijn camera te pakken. Terwijl ik de nodige foto's aan het maken was kwam de rest kijken wat er aan de hand was, en werd ook Beatrice wakker. Er lag pis op de grond, poep in het dekbed en op het nachtkastje het pronkstuk: de stronthoop zelfe.

Je kon aan de gezichten zien dat iedereen in shock was, en de meest wilde verhalen kwamen naar boven. Zelf dacht ik eerst dat Philip het gedaan had, aangezien wij de enigen waren die er de lol wel van inzagen, en ik zeker wist dat ik het niet was. Ik was immers ook nuchter, in grote tegenstelling tot de rest.

Nadat ik het nachtkastje midden in de woonkamer had gezet onder het mom van een echte kunstenaar houdt van zijn werk en er vanuit gaande dat de eigenaar de boel ook wel schoon zou maken, besloot ik even een tijltje met heet water en zeep over de slaapkamervloer te gooien, om deze een beetje schoon te krijgen. Ondertussen kwamen de wilde verhalen naar boven: "ja misschien was het wel een teken van de inbreker". Leek mij vrij sterk aangezien mijn iPod een kleine 2 meter verderop op mijn nachtkastje lag. En het verhaal dat hij het door het raam (dat open stond) naar binnen gegooid zou hebben sloeg al helemaal nergens op. Terwijl iedereen nog druk aan het speculeren was, kleedde ik me om om te gaan surfen. Onderweg in de auto zat ik er nog aan te denken hoe bizar het was dat er 's nachts gewoon iemand praktisch naast mij hoofd heeft zitten kakken. Stefan Wientjes zou zeggen; Koning, Keizer, Admiraal, poepen moeten we allemaal.

Na Johannes, Maartje en Henrika opgehaald te hebben reden we naar het strand. Het was de eerste keer surfen voor de meiden, dus we gaven ze eerst even wat uitleg op het strand. Hoe je op je board komt, en wat je vooral niet moet doen (het board voor je houden als er een golf aan komt..) Bij het aantrekken van de wetsuites werd er nog zo gezegd: rits aan de achterrrrrkant, maar goed, het woord achterkant kan natuurlijk op vele manier geinterpreteerd worden. De golfen waren afgelopen zaterdag erg raar, het was elke keer 5 minuten compleet plat, en dan kwamen er in 1x een stuk of vijf goeie 3 a 4 meter hoge golven aan. Wanneer het plat was lag iedereen een beetje op de boards met elkaar te ouwehoeren. Zodra er beweging aan kwam in de verte draaide je je om, om te wachten op een van de golven. Wanneer je een goeie ziet aankomen begin je als een gek te crawlen en als je voelt dat je door de golf vooruit geduwd wordt spring je op je board en laat je jezelf met een big smile door die golf glijden. Zaterdag was voor mij de eerste keer dat ik het tot aan de branding vol hield te blijven staan, waardoor je jezelf toch wel even gaaf voelt. Henrika ging het iets minder goed af, maar het was dan ook haar eerste keer. Toen ik in een golf naast me keek, zag ik een leeg board voorbij komen, met daar achteraan al gillend en proestend Henrika, die door het lijntje waarmee je aan je board zit, werd meegesleurd. Oefening baart kunst.

Eenmaal thuis aangekomen was het tijd om snel om te douchen, en met lange broek en blouse op weg te gaan naar Mount Nelson. Een gigantisch 5* hotel, met een grote tuin en allerlei luxe dingen. We gingen daar met zijn allen high tea'en, als cadeau voor Jolijns verjaardag. Leuk! Niemand van de jongens voelde zich echt op hun gemak tussen al het cricketvolk met hun smetteloze witte kleding en mooie schoentjes. Gelukkig hadden wij gewoon onze slippers aangedaan, wat nog enige frisse lucht gaf tussen de tenen (30 graden in een lange broek is niet grappig). Het eten was bijzonder goed, en zodra de chocoladetaart opwas, kwam er gewoon weer een nieuwe aan. Tijdens het eten werd er natuurlijk maar over 1 onderwerp gesproken: de drol. Tot groot genoegen van de mensen in onze directe omgeving.

Als CSI Capetown gingen we te werk om de hele situatie te recronstrueren. Ik vertelde dat ik de drol had ontleed en dat ik een boon had gevonden, dus ik vroeg wie er bonen had gegeten. Gelukkig ging Beatrice hier volledig serieus op in, en zei met enigzins genoegen dat ze geen bonen had gegeten en het dus ook niet kon zijn. Nadat iedereen bijgekomen was van het lachen bleven er 2 verdachten over, Philip en Beatrice. Toen ik me realiseerde dat ik Philip de kamer uitgeschopt had, nadat hij 5 minuten had lopen draken, bleef er nog 1 iemand over. Beatrice ontkende echter bij hoog en laag, maar aangezien ze de avond zelf al nauwlijks meer wist te herinneren, had ze de grootste kans om zichzelf de trotste eigenaar van de hoop stront te mogen noemen. Overigens was er zichtbaar urine op de drol te zien bij het moment van de ontdekking, en het lijkt mij lichamelijk gezien onmogelijk voor een jongen om dit te bewerkstelligen. Tot zover de details.

Toen we zaterdagavond uit gingen vond ik het meer dan grappig om het nachtkastje (incl.) voor de poort te zetten, zodat zodra er mensen thuis kwamen, ze eerst door een gigantische muur van vliegen en stank moesten lopen. Ik wist op dat moment overigens nog niet dat Rike's vader de volgende dag zou komen. Nadat we een stapje gewaagd hadden in het centrum van de City Bowl was het tijd om te gaan slapen en de volgende dag weer te gaan surfen.

Bij de stoplichten staan altijd bedelaars te, inderdaad, bedelen. Nou kwamen we aan bij een stoplicht waar 2 mannen om hun plekje aan het vechten waren. De een had een bord met daarop iets geschreven, de ander had een pet. Toen ze zagen dat er auto's aankwamen vergaten ze elkaar, en renden naar de auto's. De meeste bedelaars blijven echt aan je raam kleven en zeuren tot het groen wordt, maar in dit geval maakte we de bedelaar even attent op het feit dat hij zijn bord verkeerd omhield, en toen we vervolgens ook duidelijk maakte dat er bij ons geen geld te halen viel, ging hij snel naar de andere auto's. De golven waren minder dan de dag ervoor, maar gelukkig hadden we een poolparty in Mowbray in het vooruitzicht. De party was gezellig, vooral de bommetjes van Freek en Joe bevielen Lukas goed, die in zijn kleren aan de kant zat. Ik ben helaas nog niet achter het marinade recept van Freek, maar gezien de hoeveelheid chloor die hij over zijn vlees spatte zal er wel enige systematiek in zitten.

Toen ik thuis kwam lag de drol gelukkig gewoon nog netjes op zijn tafeltje, en ik vermoed dat hij daar dan ook nog wel even blijft liggen. Ik houd jullie op de hoogte.

Freddie Kruger National Park

Afgelopen vrijdag werd Jolijn 22 jaar, goede reden om een braai te geven. Donderdagavond werd de braai aangeslingerd door de “braaimasters”, zoals die schitterende functie genoemd wordt. Eigenlijk gewoon een excuus voor de jongens om met vuur te spelen. Nadat de kolen heet genoeg waren en de muziek hard genoeg door de straat galmde werd het vlees op het vuur gelegd en lekker gegeten onder het genot van een drankje, en nog een. Tegen 12 uur was het dan zover voor Jolijn en er werden vrolijk cadeautjes uitgedeeld, onder andere door Bert, de vriend van Jolijn, die voor een week overgekomen is. Ik zat natuurlijk vol verwachting op Bert te wachten, maar mijn verbeelding van een man met streepjes trui en een toefje haar op zijn hoofd die gek is van duiven kwam helaas niet uit. Bert is een Belg met een snor, en lacht niet zoals een Bert hoort te lachen. Op gegeven moment was er voor Luuk genoeg gefeest want de volgende ochtend (paar uur later) moest er gereden worden naar het vliegveld. Sommigen besloten om heel de nacht wakker te blijven, maar dat ging mij even iets te ver, en besloot om verstandig naar bed te gaan (ik probeer nu even punten scoren bij mijn moeder). Vrijdagochtend vlogen we dus naar Johannesburg om daar te zien dat het water met bakken uit de hemel kwam. Nu is het weer in Jo’burg in vergelijking met Cape Town in deze tijd van het jaar sowieso al een wereld van verschil, maar hier zaten we niet echt op te wachten. Na een rit van 6 uur kwamen we aan bij ons verblijf, en deden we eerst een korte avond/nacht safari. Met grote lampen (doorsnee dinerbord) zochten we naar dieren in het afrikaanse landschap. De meeste lieten het helaas afweten in verband met de regen.
Daarna werd ons verblijf geshowed, in een park naast Kruger met een oppervlakte waar je gemakkelijk een dag rond kan dwalen. Sommige sliepen in boomhutten waar je met een trap een meter of 5 omhoog ging. Wij (Paul, Cahal, Stefan en Lieutenant Dan) sliepen in een Vietnamachtige bamboe hut met balkon achter in het park, die zo’n 5 meter boven een rivier uitstak. Het was een kleine 10 minuten lopen naar onze hut, mits je in 1x goed liep. ‘s Avonds voor dat ik ging slapen, ging ik nog even vanaf het balkon de plantjes water geven. Je zit in the middle of nowhere en hoort de meest rare geluiden om je heen. In Nederland herken je nog wel of het een duif of een hond is, maar hier kan je er echt geen wijs uit, en het is dan ook overal. Als je dan vervolgens ook nog dingen onder je het water in hoort glijden en plonzen, weet je zeker dat je niet in Brugers Zoo zit en is het tijd om je gieter af te knijpen en snel naar binnen te gaan. Als je boven je keek zag je een sterrenhemel waar je u tegen zegt. Pikke donker om je heen, en terwijl ik zo aan het kijken was heb ik zo ‘n 5 vallende sterren gezien. Slapen deden we onder een mosquito net met gaten en ducktape..tijdens mijn verblijf in Kruger heb ik geen enkele mug gezien heb. Waarschijnlijk lag dat aan het gigantische aantal spinnenwebben die er hingen, met spinnen die zo groot waren als een flinke sleutelbos. De spinneraggen zaten dan ook in je haren, op je tas en waar je het maar kan bedenken. Gelukkig hadden wij Luitenant Dan, onze soldaat die nu medicijnen studeert. Hij ging de volgende ochtend onverschrikt voorop richting het ontbijt en sloeg zich een weg door de spinnenwebben. Nadat we een tijdje aan het wandelen waren begonnen we ons af te vragen waar de andere hutten waren. De vorige dag, toen ze onze slaapplekken wezen, lagen de hutten redelijk dicht bij elkaar. Na 15 minuten gelopen te hebben was het voor ons toch wel duidelijk dat we niet helemaal de goede weg genomen hadden. Toch jammer dat onze soldaat “ein kleine fehler gemacht hat”. Onderweg op onze toch naar het ontbijt kwamen we wel wilde dieren tegen, zoals Kudu’s en eeh, ja dat was het volgens mij wel. Ook kwamen we een vervallen survivalbaan tegen. Ik wilde maar al te graag met de touwbrug het water oversteken. Maar toen ik er eenmaal opstond zag ik dat de tussen elke touw een spin met een spinnenweb hing. Uit respect voor de natuur ben ik er toen maar niet overheen gelopen. Nadat we bij de ingangspoort van het park uitkwamen wisten we dat het nog maar 1km lopen was naar onze gebakken eitjes met spek en gegrilde tomaat.
Na het ontbijt gingen we in safari jeeps het Krugerpark in, op weg om The Big 5 te spotten (Buffel, Neushoorn, Olifant, Leopard en Leeuw). Buffels, olifanten en leeuwen worden altijd wel gespot, maar de kans om een leopard te spotten is bijzonder klein. Het begon voor ons goed toen we voor de hekken van het park (dat iets van even groot is als Nederland, dacht ik) een olifant voorbij zagen banjeren. Eenmaal in het park werden de giraffen, gnoes, zebras’, waterbokken en antilopen om je oren gesmeten. Het weer was echt super goed, al maakte dat de dieren wel lui, waardoor ze in de schaduw gingen hangen. We reden over de stoffige wegen door het landschap toen we gestopt werden door een tegenligger, die vertelde dat er 5km verderop leopards gespot waren in een boom. Na een eind gereden te hebben kwamen we bij een boom aan waar een staart omlaag hing. 15 meter van de weg lag een leopard op een tak. Onze guide vertelde ons dat er een aantal meters verderop leeuwen in het gras lagen, een van de vijanden van de leopard. Aangezien dit de enige grote boom in de omgeving was, hij hij weinig keuze dan rustig te blijven wachten tot de leeuwen weggingen. Het zien van de leopard betekende dat we alle Big 5 gezien hadden op de eerste dag, iets wat vrij bijzonder is. Toen we terug gingen en we vlakbij het hek waren bleek er nog een mannetjes leeuw te liggen, langs een pad waar we eigenlijk niet opmochten. Gelukkig is de guide een echte Afrikaan, dus regels zijn er om aangepast te worden. 2 minuten later zaten we oog in oog met een grote leeuw die een beetje in de zon lag te chillen. Dit maakte de eerste dag helemaal compleet, en vol genoegen reden we terug naar ons verblijf.
Op ons verblijf was ook een bar, dus na het eten werd en een biertje of wijntje gedronken rond het kampvuurtje. Sommige mensen konden het niet laten om het vuur wat op te stoken tot vlammen die met recht een kampvuur genoemd mochten worden. Niemand had helaas zijn gitaar bij zich (gelukkig) en we besloten het dan maar op luchtgitaar te houden, waarop Stefan inhaakte met zijn airkeyboard, Freek op de airdrums, Paul op de bas en Dan op de saxofoon. Het was de bedoeling dat onze Zwitserse vriend Lukas de zang op zich nam, maar hij kende geen liedjes die hij kon playbacken en had tevens last van zijn keel. Op een gegeven moment vonden Stefan en ik het wel genoeg geweest en gingen we op weg naar onze hut. Na een tijdje gelopen te hebben kregen we toch wel een beetje een raar gevoel. Het was pikke donker en we herkenden de omgeving niet echt meer. Nadat er wat grote dieren voor ons weggesprongen waren kwamen we uit bij een veldje. Toen we hier omhoog keken zagen we weer de schitterende sterrenhemel. Na hier even van genoten te hebben schenen we met de zaklamp om ons heen om een pad te vinden. Toen Stefan omzich heen scheen zagen we overal in de bosjes glimmende ogen. De een 30 cm van de grond, de andere 1,5 meter. Dit was voor ons een mooi moment om in een toch wel zeer snelle wandelpas terug te gaan naar het kamp. Daar aangekomen vertelde Kristel dat ze de weg wel wist, en onder een gemompel van hmm vrouwen..weg weten mrrmpm orientatie..bleek ze wel gelijk te hebben en kwamen we uiteindelijk uit bij onze hut. De eerste keer dat we er binnen 10 minuten waren.
De volgende dag safari begon met een douche. Terwijl ik onder mijn douche stond te verkleumen (iiijskoud) zag ik de stoom van Stefans douche over mijn muur heen komen..die van hem was dan weer zo heet dat hij er niet onder kon staan. Deze dag was voor ons wat saaier, omdat we eigenlijk alles al wel gezien hadden. Gelukkig waren en nog cheeta’s die voor opwekking zorgde. Giraffes kan je na een tijdje niet meer aanzien (die beesten kijken misschien nog wel dommer dan pinguins), en van zebrastrepen wordt je alleen maar duizelig. Gelukkig hadden we tijdens de rit Stefan bij ons, die op een ongekende zuivere toon Britney Spears met “I’m not a girl, not yet a woman” ten gehore bracht, waarna de meesten inhaakten en uit volle borst meezongen.

Maandags gingen we terug naar Jo’burg, maar niet zonder langs de grootste groene canyon ter wereld te rijden. Het uitzicht was echt echt mooi, je ziet de vogels onder je rondcirkelen, terwijl zij normaal op jou neer kijken. Onder in het dal stroomde een rivier, en overal waren de meest rare rotsen. Paul en ik waren he ter wel over eens dat we hier nog best een dag konden blijven, maar het bleef helaas maar bij een half uur. Na de canyon reden we richting het vliegveld, en 8 uur later vlogen we met een shitload aan foto’s, filmpjes en spinneraggen terug naar het mooie Cape Town.

Burn Devil, Burn

Even een update van een doorsnee werkdag in Cape Town. Tevens een mogelijkheid voor mij om de klacht van Freek (kamergenoot) te behandelen. Ik had gezegd dat ik om 7uur begon, maar hij beweert bij hoog en laag dat ik dan altijd nog gewoon in mijn bed lig. Dus gisterochtend iets later dan 7uur ging ik naar mijn werk. Zoals gewoonlijk staat de file aan de andere kant van de weg (de stad in), dus na een paar keer vrolijk toeteren en zwaaien naar de andere kant van de weg had ik mijn ochtendlol weer gehad. Eenmaal op mijn werk, meteen een lekker koud glaasje water gepakt uit het 1 dag oude auqa-barrel ding (in Nederland zie je ze overal, hier is het een luxe). Er zit gelukkig ook een hotwater-tap op, dus toen Irshad (mijn baas) thee wilde maken kon hij mooi heet water uit de tap gebruiken. De stoom kwam er vanaf, maar ik vroeg hem toch of het water wel echt heet was. Hij nam een slok en rende naar de kraan om zijn mond te blussen, dus ik ging er maar vanuit dat het een ja was en ging aan de slag.

Volgende week is er in Basel een van de grootste juweliersbeursen van de wereld, dus men is hier in rep en roer om alles optijd af te krijgen. Ik herken het wel van Spyker (vorige stage), toen men de auto's af moest bouwen voor Geneve. Alles staat in het teken voor de beurs, en alle andere taken laten ze direct vallen. Het meten van doorlooptijden voor mijn project loopt daardoor waarschijnlijk wat vertraging op, maar dat is te begrijpen gezien het belang van de beurs voor Hot Platinum.

Na een zware dag werken besloot ik aan het eind van de middag maar eens op huis aan te gaan. Het moment dat je je pc uitzet tot het moment dat je in de auto zit duurt zo 'n 20 minuten aangezien je eerst afscheid moet nemen door iedereen op zijn eigen manier een hand tegeven. Het heeft me serieus 2 weken gekost voor ik ze allemaal onder de knie had. Vooral Gilbert (Big 6th) denkt grappig te zijn door nu en dan iets totaal anders te doen, en dan MIJ aan te kijken van jonge je verpest het weer he. Om vervolgens wat te ouwehoeren over black and white people (Big 6th komt altijd met verhalen als "You go to sunbath? Don't get burned, take is easy, took me also a few years to get this black mang".)

Na wat gekookt te hebben (noodles uit een zakje, sorry) ben ik naar The Dubliner gegaan. Het was St. Patty's day dus de rest zei dat het feest daar redelijk on zou zijn. Kom ik daar aan, staat iedereen een beetje mee te zingen op Hey Jude en dergelijke. Ik kan me daar prima een uur mee vermaken, maar gezien de drukte stond ik de hele tijd naast Stefan, en als die vent in je oor staat mee te blaffen ben je na 20 minuten weg.

Op naar Villa Bianca om Rosanne op te halen om naar de bios te gaan. De film, Confessions of a shopaholic, is werkelijk een aanrader. Echt. Ik lieg niet.....Nadat ik wat bijgeslapen had, wilden we richting huis gaan. Rond half 1 liepen we de bios uit, en roken we een rare lucht in het shoppingmall. Eenmaal buiten was het redelijk mistig, maar we zagen geen vuur alhoewel het er wel naar rook. We hielden het er maar op dat er vuurwerk was afgestoken voor St. Patricks Day.

Als je dan, na een aantal kilometer door het centrum gereden te hebben, nog steeds in de mist rijdt begin je wel te twijfelen. Op een gegeven moment zei Rosanne: WOW IK ZAG VUUR. Door de gebouwen konden we verder niks zien dus ik geloofde het allemaal wel. Toen we verder de weg op reden zagen we dat de hele hemel boven Tablemountain en Devil's Peak rood was. Na wat verder gereden te hebben zagen we dat de hele Devil's Peak in brand stond. Een grote krans van vuur vrat zich naar beneden de berg af. Ik snel Philip, Rike en Jonah thuis opgehaald, en met de camera's richting de Devil gereden. Op een gegeven moment werden we tegen gehouden door de politie, maar via wat omwegen konden we toch bij de brandweerwagens komen (of dit slim is houden we maar even in het midden). Het vuur had bijna de M3 bereikt, en tot aan die weg lieten ze het ook gewoon door branden. We konden zo dicht bij de vlammen komen dat je gewoon niet verder kon door de hitte. Het waaide erg hard (South-Eastern seizoen, superharde windstoten) en het vuur verspreidde zich dan ook als een malle. Na weer Philip en consorten thuis afgezet te hebben en Rosanne naar Villa Bianca gebracht te hebben, wilde ik toch nog even een kijkje gaan nemen (pyromaan!). Ik reed naar de Temple Towers, 3 grote flats onderaan Tablemountain aan de kant van Devil's Peak. Eenmaal aangekomen werd ik achtervolgd door een gigantische slinger politiewagens die het bovenste deel van de wijk Oranjezicht ging ontruimen. Na een tijdje gekeken te hebben hoe de vlammen om zich heen sloegen (en mensen met koffertjes naar hun auto's en terug naar binnen renden) vond ik het wel mooi geweest en had het ramptoerist gedeelte in mij genoeg voldoening. Op dat moment werd de situatie ook echt kritisch en begonnen mensen te rennen omdat de vlammen op weg waren naar de gebouwen. Op de foto's ziet er het altijd minder indrukwekkend uit, maar ik kan je vertellen dat als de lucht boven berg als Tablemountain volledig roodgloeit, en je vanaf de andere kant van de City Bowl de Devil in brand ziet staan, dat het er wel redelijk indrukwekkend uitziet.

"Fire engines had to fight through fleeing cars to get near the flames, as police vehicles drove up and down streets calling for people to evacuate their homes.

As the police cordoned off streets, groups of people huddled together, watching the chaos and wondering what to do next.

There was panic in Chelmsford Road as residents fled on foot and in their cars, while above their heads the flames licked the area around the base of The Towers.

The fire in Vredehoek seems under control, with firefighters dousing stumps and glowing embers to prevent any flames from starting up again.

The air is thick with uncertainty and smoke as some residents return home, while the fire can still be seen on the slopes of Devil's Peak and Table Mountain." Bron: IOL News

Vervolgens kom ik thuis en hoor ik van de anderen dat toen zij thuis kwamen, ze de inbreker gezien hadden. Deze sloeg op de vlucht en ging er met een wachtende auto aan de achterkant van het huis van door..het is dat ik op dat moment al redelijk moe was, anders zou je er bijna moe van worden..

Ik zit dus inderdaad nog steeds op een dag te wachten dat ik me verveel hier.

PS: Tweede foto heb ik van een nieuwssite, maar het geeft wel een mooi beeld hoe de vlammen op de berg boven de stad uitsloegen. Links in de rook zie je als het goed is een flatgebouw,Gardens Center, onderaan dat gebouw ligt Scott. str.

Burglary update

Allereerst even een aantal huishoudelijke mededelingen. Ik krijg regelmatig klachten over het aantal spelfouten op mijn blog, iets wat men van mij natuurlijk niet gewend is. Nou is het zo dat ik de verhalen eerst in Word typ. En Word in Afrika heeft engelse spellingscontrole, dus soms past hij het automatisch aan. En ik moet zeggen dat als je hier elke dag een inbreker over je dak hebt lopen, je je echt niet druk gaat maken om d’tjes en t’tjes.
Verder, wil je een reactie plaatsen en het lukt niet? Gewoon uit het lijstje anoniem kiezen, en dan onderaan je bericht even neerzetten van wie het is. Dan komt dat ook goed.

Vorige week donderdag vertelde Rike (huisgenoot) mij dat er in de ochtend een inbreker bij ons thuis gepakt is. Nou gaat dat tegenwoordig via sms en mail snel de rondte, en ontstaan er 7 verschillende verhalen. Voor zover ik het nou begrepen heb is het volgende gebeurd; De schoonmaakster ging de vuilnis buiten zetten, vergat daarbij het hek achter haar dicht te doen (5 meter van het hek naar de vuilnis op straat) en achter haar langs moet er toen iemand naar binnen geglipt zijn. Ze liep terug de woning in en zag in haar ooghoek iets bewegen in een van de kamers. Ze is toen naar de achterkant van het huis gerend, en heeft zichzelf daar buitengesloten. In paniek belde ze de politie, Reg (de huisbaas) en haar zus, om haar te vertellen dat ze heel veel van haar kinderen en haar man houdt..Tussen het bellen door hoorde ze dat er inmiddels meer mensen in de kamer waren, en er ontstond ruzie. Toen Reg en de tuinman aankwamen vonden ze 3 zwarte mannen in de kamer. Twee stonden er en 1 werd “gevangen” gehouden. De twee staande jongens bleken de overburen te zijn. (huis aan de overkant is een soort van “hostel” met elke week 10 nieuwe mensen, redelijk vage bedoening). De jongens zeiden dat ze de man door het hek naar binnen hadden zien glippen en waren er achteraan gegaan. Toen de man binnen was en de andere 2 zag aankomen, rende hij naar buiten om er vandoor te gaan. Tijdens het rennen had hij volgens de 2 jongens wat weggegooid. De overburen tackleden de man en brachten hem terug naar binnen bij ons. Reg hoorde dit verhaal aan en besloot de politie nog maar es te bellen hoe het zat (zwarten en spoed..). De politie kwam een half uur later gelukkig ook langs. en nam alle verhalen op. Ze zouden controleren of de gevangen man al een dossier had, in dat geval is hij de pineut. Je weet hier echter nooit hoe de vork in de steel zit, omdat de 2 andere mannen een complot hebben kunnen vormen. Of dat ze alle 3 bij elkaar horen. Reg had vele theorien (hij is ex nam-soldaat, dus de geloofwaardigheid van de theorien verschilde nogal), maar duidelijk is dat je nooit weet hoe het zit.

Verder laaide ook de discussie met Reg weer op over het hek aan de achterkant van het huis. De inbreker die we snachts horen (is niet degene die gepakt is) komt nog steeds zo ‘n 5x per week langs. Ik wist dan ook zeker dat hij op zondagavond weer een poging ging wagen. En inderdaad, om 1 uur gisteravond hoorde Freek en ik iemand op het schuurtje bij de buren (vanaf daar kan je ons dak op). Om er zeker van te zijn liepen we naar Sonja en Beatrice, en die hadden het ook gehoord. Je wordt er onderhand een beetje moe van. Ik ben dan ook maar wat uit mn raam gaan schreeuwen in de hoop dat hij eindelijk een keer oprot. Reg beweert dat het hek goed en hoog genoeg is, maar ik denk dat hij die inbrekers redelijk onderschat.

Mijn toilettas (stond op mn nachtkastje voor het raam) is van de week voor de helft leeg gehaald. Parfum endergelijke zijn er vandoor, verder niks bijzonders. Ik hoop dat hij het overdag gedaan heeft, want anders is het wel een rare gedachte dat iemand met zijn arm naast je hoofd je spullen aan het jatten is.

Van het weekend weer wezen surfen, en vervolgens naar de Stormers geweest (Rugby). Ze moesten dit keer tegen de Lions (Jo’burg) en de sfeert was wel even wat anders dan normaal. Constant vechtpartijtjes op het veld en het publiek werd goed gek. De Lions stonden op een gegeven moment voor met 10 – 18, maar daarna werd er een offensief ingezet van heb ik me jou daar. De Stormers bleven maar komen, try na try (we zaten ook recht voor de try-line) en ze wonnen uiteindelijk met 58 – 18. Heel het stadion werd gek, wel mooi om mee te maken, en je bedenkt je wel dat voetbal ook maar een pussysport is als je deze jongens door dat gras ziet ploegen.

Gisteren een wijnproeverij tour gedaan samen met Dan en Rosanne. Nou heb ik dus echt totaal geen verstand van wijn, maar lekker was het wel. Beetje ondankbaar dat mensen het terug spuugden in een emmer, dus ik besloot aan het eind om die emmer maar in mn glas te gieten, wel zo sociaal tegenover de brouwer dunkt mij. ‘S avonds nog een heerlijk dinnertje gehad met uitzicht over de bergen, wijngaarden en een meer.

Ik zit nogsteeds te wachten op een dag dat ik me ga vervelen hier.

Ps. De eerste avond was ik (dapper en dom als ik ben) met een mes naar buiten gegaan om te checken waar het geluid vandaan komt. Dat werd toch door alles en iedereen hier afgeraden. Niet gek als je dit artikel leest:

www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/764623/2009/03/13/Zuid-Afrikaanse-politie-is-2-500-vuurwapens-kwijt.dhtml

Dat is volgens mij een goede rede om binnen te blijven, alhoewel je soms het liefst naar buiten zou rennen om die vent van het dak te sleuren.

Roger roger

Een groot deel van de Afrikaanse cultuur hebben de meeste hier inmiddels wel tot zich genomen, echter er ontbreekte nog een zeer belangrijk deel. Aangezien schietpartijen hier een dagelijkse bezigheid zijn besloten we om met zn allen te gaan paintballen. Ergens in de omgeving van Cape Town was er in de bossen een gebied afgezet waar we elkaar, verdeeld in 2 teams, met op gasdruk werkende geweren en verfkogels te lijf mochten gaan. De paintball kogels zijn ongeveer evengroot als knikkers, en van hard plastic waar binnen in verf zit. Er waren een aantal regels. Je moest je masker altijd ophouden, een bal in je oogkas betekend einde oog. Verder was het ook oa de bedoeling dat je een lange broek droeg, puur ter bescherming van jezelf. Beschermende jassen hadden ze daar (het was gelukkig maar 35 graden). Schieten opelkaar mocht vanaf 8 meter, dit in verband met de lelijke wonden die kunnen ontstaan wanneer je van dichterbij schiet.

Paul (de Canadees) en ik namen het allemaal wel erg serieus en gingen met zn tweeen compleet met handgebaren en tijgeren door het bos. Een andere regel was dat, zodra je geraakt was ("dood"), je je geweer in de lucht moest houden. Nou was je in Paul en mijn beleving niet dood zolang je nog kon staan. Dus schoten we meestal net zolang door tot die gene al vloekend en schreeuwend op de grond ging liggen. Dit werd overigens niet door iedereen gewaardeerd.

Er waren mensen die het bijzonder stoer vonden om toch in een korte broek te gaan paintballen. Nou waren wij zo vrij, dat als zij de lange broek regel aan hun laars lapten, wij de 8 meter regel aan onze laars lappen. Dus de een schoot als een gek op het slachtoffer, van een redelijke afstand. De ander sneakte er omheen, en begon vanaf de achterkant van een meter of 3 / 4 op de debetreffende kuiten te schieten. Ik heb me er prima mee vermaakt, maar er waren wederom mensen die er niet geheel mee instemde.

Inmiddels zit ik al een aantal weken op mijn stage, maar heb er tot op heden nog weinig woorden over gerept. Het bedrijf, Hot Platinum, maakt machines om metalen te gieten. Meest gebruikte metalen zijn platinum, zilver en goud. De machines zijn voornamelijk bedoeld voor de jewellery. Mijn taak hier is om de processen tussen de verschillende afdelingen (planning, productie, inventory) te verbeteren. Aangezien het een zeer jong bedrijf is en het erg snel gegroeid is zijn er nogal wat dingen die er aan schorten. Genoeg werk voor mij dus. Ik begin hier meestal 7 uur in de ochtend, samen met Manu, een Italiaanse juwelier die 3 jaar in India gewerkt heeft en nu zo ‘n 2 jaar in SA woont en werkt. Verder werkt hier ook Gilbert. Een echte Afrikaan, woont in een township en eet een complete kip als lunch (made bai waif, lecka lecka). Hij is dan ook 2 bij 2 en ik noem hem altijd the big 6th (big 5, leeuw, olifant ed. u allen wel bekend natuurlijk!)

Verder hebben we hier ook 2x per week een schoonmaakster op het werk, Nelly. Nou heb ik in heel Afrika, nog nooit iemand gezien die langzamer is dan zij. Echt, je ziet hier soms mensen dat je denk van tering, die is slooooom, maar Nelly kunnen ze serieus beter in Madame Tussauds zetten. Ze sloft stapje voor stapje door het gebouw, leunt op dr bezemsteel om vervolgens voor 5 minuten niet meer te bewegen, en als ze de wc’s schoonmaakt gaat ze er altijd even op zitten om vervolgens voor 20 minuten niet meer naar buiten te komen. Na een hele dag werken zijn dan gelukkig de wc’s schoon ( 2 stuks), is de afwas gedaan (+/- 10 kopjes en 10 schoteltjes) en is de vloer geveegd. Waar zouden we zijn zonder Nelly!

Ik kan verder nog wel inhoudelijk ingaan over mijn afstudeerproject hier, maar denk niet dat veel mensen weten waar ik het dan over heb, laat staan dat het een bere interressant verhaal wordt! Mocht ik er helemaal naast zitten dan kunt u altijd uw vragen stellen in het reactie gedeelte onderaan deze lap tekst!

PS: De balletjes die in je pistool gingen moest je zelf halen en bijvullen. Paul was alleen vergeten zijn klepje dicht te doen, dus toen hij mooi wilde poseren voor de foto rolde al zijn balletjes eruit. De jongen in de witte broek links is dan ook Paul die balletjes aan het rapen is :)

Tablemountain

Het huis waar ik woon ligt in de wijk Gardens in Capetown. Capetown is een redelijk grote stad (3,5 mljn inwoners) waarvan het grootste deel zwart en gekleurd is. Er zijn een aantal streken waar je duidelijk ziet dat het een blank (en rijker) gebied is. Zo ook de Citybowl, het hartje van Capetown, waar de wijk Gardens in ligt. Het wordt de Citybowl genoemd omdat het omringd wordt door een aantal bergen, die je vanaf ons dakterras prima kan bewonderen. Als eerste is er Signal Hill, meer een heuvel dan een berg, met mooi uitzicht over de stranden (en ook de zee, die ligt daar vlak achter). Daarnaast heb je Lionshead, een berg die in een uur te beklimmen is en net even wat mooier uitzicht biedt dan Signal. En dan komt Tablemountain. Een redelijk uit de kluiten gewassen jongen, met een hoogte van 1086 m. En wat is er voor een toerist nou leuker dan vanaf je terras kijken naar een berg? Lekker die berg op hollen.

Vrijdag werd besloten om het maar eens te gaan proberen de volgende dag. Velen hadden hem al beklommen en volgens de verhalen die ze vertelden moesten we echt vroeg weg gaan, omdat je anders kapot ging door de felle zon, en het zou totaal zeker 3 a 4 uur duren. Het idee was om 8 uur onderaan de berg te staan. Om half 10 was iedereen er dus, en gingen we naar boven. Fleske water mee, banaantjes (die ik vervolgens zondagochtend geplet onder in mijn tas terug vond, maar dat terzijde) en hop wandelen maar. Aangezien we met een redelijke grote groep waren, splitste we al gauw op. Ik volgde op een gegeven moment met Paul, Stephan en Ahmed een man van een dikke 60 jaar oud. De beste man had er nog een redelijk goede pas in, en bleef lekker in een constant tempo door banjeren. Na wat praten bleek hij 2x per week de berg op te lopen om wat te trainen. Na 1 uurtje waren we al boven, dus we vroegen ons af of de berg nou gekrompen was, of dat wij nou zo goed waren (ik denk dat iedereen hier zo zijn conclusies uit kan trekken). De man bracht ons naar een afgelegen plek boven op de berg, een van de zijn favoriete plekken. Hij had het elke keer over een punt met helicopteruitzicht. Toen we aankwamen bij de rand van de berg wees hij ons op een uitstekende punt. Op je buik liggend kropen we om de beurt naar de rand van de klif toe, terwijl de anderen je benen vast hielden. Ik snapte wel waarom dat de favoriete plek was van onze oude baas. Je keek recht 1000 meter naar beneden en zag helemaal geen berg onder je, net alsof in een helicopter zat. Na wat foto’s gingen we naar het restaurant om wat te bunkeren. De rest van de groep was er inmiddels ook aangekomen, en hadden heerlijk met de Japanners een foto gemaakt bij het Tablemountain monumentje. Na wat gegeten te hebben gingen we weer terug, en die terugreis herinner ik me op het moment van schrijven maar al te best, aangezien ik de afgelopen 2 dagen rondloop alsof ik in mijn r..mjah.

‘s Avonds gingen we uit, maar we wilden wel eens wat anders dan Zula of Bang Bang. In een zijstraat van Longstreet (een van de grotere uitgaanstraten), zat een club die Chrome heten. Niemand was er ooit geweest, dus gingen we het maar eens proberen. Eenmaal binnen viel ons iets meteen op. We waren de enige blanken. Nou zou dat in Nederland niet zo ‘n probleem zijn, maar in Arika kan dat wel eens verkeerd uitpakken. Gelukkig waren we met een grote groep, en de sfeer binnen was erg goed. Tot nu toe nog geen club gehad waar je zo snel bediend werd aan de bar. Afrikanen hebben er nogal een handje van om wat langzamer te werken.

In Zuid-Afrika hebben ze wel van meer dingen een handje. Zo is het inmiddels bekend dat inbreken hier hetzelfde is als boodschappen doen in Nederland. Bij ons in de straat wordt er elke week wel een autoruit ingeslagen (Stefan is ook al aan de beurt geweest) en vrijdagochtend tegen 11 uur is Susan voor haar huis berooft met een mes. Het is ook bekend dat als ze je ring niet af kunnen krijgen, ze gewoon je vinger er af bijten. Dus ik trouw hier voorlopig nog maar niet. Ook zaterdagnacht bleek er weer iemand over ons dak te lopen, maar ik lag te lekker te slapen om eruit te komen en weer de hele parade van security binnen te laten en het hele huis en de tuin te laten doorzoeken. Van de week zagen Rosanne en ik nog een auto doorzeeft met kogels en bloed langs de weg, midden in het centrum, met een zooi politie eromheen. En gisteren weer een zelfde soort situatie. Saai is het hier in ieder geval niet. Zolang je je verstand gebruikt en goed oplet loop je minder risico, maar pech hebben kan natuurlijk altijd.

Pinguins & Pistolen

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na weken wachten, aftellen en uitkijken naar de grote dag des vreugdes. Ongekend hoe blij ik was. Met geen woorden te omschrijven of met zinnen weer te geven. Zelden, maar dan ook zelden heeft men mij zo blij gezien. Werkelijk: gisteren was de grote, grote dag, dat Luuk pinguins ging zien. Inderdaad, pinguins. In Zuid-Afrika.

's Ochtends vertrokken we rond 9 uur naar Simon's Town, op ongeveer een uur rijden van Capetown (mits je in 1x goed rijd). Ik en Paul reden, met The Fresh Prince en The Dude (iedereen geeft hier zijn auto een naam). Er was een hele mooie weg langs de kust, maar we liepen het risico dat de weg in verband met de wind afgesloten was. Maar daar maalden wij niet om, we gingen het gewoon proberen. Het uitzicht op de zee was erg mooi, en toen we bij de afsluiting aankwamen, hadden we ook geen problemen om een paar kilometer terug te moeten rijden langs dezelfde weg. Na wat borden gevolgd te hebben met Simons Town erop kwamen we uit bij een afzetting die ons toch wel erg bekend voor kwam. Na wederom omgedraaid te zijn reden we dan toch in de goede richting, met Freek, Rosanne en ik in The Fresh Prince voorop. Communiceren tussen de twee auto's verliep bijzonder goed. Bij de vraag of we links of rechts af de rotonde afmoesten bleven we gewoon net zolang rondjes rijden en heen en weer schreeuwen tot iemand het initiatief nam de rotonde te verlaten. Dit geberude meestal al na 2 minuten.

Nou is het zo dat er nogal wat witte golfjes (als de mijne) rond rijden in SA, dus toen ik de grap uithaalde de auto snel aan de kant te zetten en Paul te laten passeren, reed meneer een kwartier lang achter de verkeerde golf aan. Iets wat wij in de auto wel konden waarderen.

Ook de grap om snel uit te stappen bij het stoplicht en de ruitenwissers van Pauls auto omhoog te zetten vonden wij zelf natuurlijk een enorme giller.

Toen alle goede grappen op waren, kwamen we aan in Simon’s Town. Pinguins zijn de meest waardeloze dieren die er zijn, ze bewegen niet en kijken je bijzonder dom aan. Maarjah, kan ze in ieder geval wel afvinken op mijn lijstje zullen we maar denken. Na Simon’s Town gingen we naar Kaap de Goede Hoop. Het bleek wel dat wij niet de enigen waren die op dat idée gekomen waren. Het zag er allemaal wel mooi uit, en het op de foto gaan met elke Japanner die we zagen heeft ons ook een mooi tijdje bezig gehouden daar.

‘s Avonds gingen we wederom naar La Med, met, wederom, Goldfish achter d’n droaitafels. Het feestje beviel erg goed. Rond 11u reden we naar huis (ik was de bob). Om van Clifton Beach (La Med) naar huis te rijden moeten we een berg over. Opzich geen probleem zou je zeggen, maar als je bijna aan de top bent en je benzine is op, kan dat nog verrekte lasting zijn. Dus auto omdraaien, in zn vrij gezet, en naar Camps Bay gerold. Eenmaal daar aangekomen bleek het tankstation dicht te zijn. Dus ik met de taxi naar Seapoint om daar benzine te halen. Ze hadden alleen maar jerrycans van een liter of 3, maar ze garandeerden ons dat dat genoeg was om de top te halen.

Na de auto weer bijgevuld te hebben reden we de berg op. Een kilometre voor de top was de benzine gelukkig weer op, dus mochten we de auto een parkeerplek opduwen. Nou is dat normaal geen probleem, maar als je 3 goed aangeschoten gasten bij je hebt kom je niet echt ver. En nou is een bergweg in SA op zondagavond 12 uur ook niet echt de place to be.

We besloten Paul maar uit zijn bed te bellen, die is voor ons benzine gaan halen, en zodoende haalden we uiteindelijk de top, om aan de andere kant weer omlaag te kunnen rollen en te gaan tanken.

Kom je rond 1 uur thuis, lig je 3 minuten in bed, gaat het alarm af. Iedereen zn bed uit om te kijken wat er aan de hand is, maar het bleek vals alarm. De security teams komen wel altijd naar je huis om te checken wat er aan de hand is. Sonja was ondertussen op de badkamer. Ze keek door het raam en zag iemand voor het raam met een getrokken pistol staan. Ze begint te gillen en probeert weg te rennen. In alle paniek krijgt ze de badkamer niet snel open. Als dat toch eindelijk gelukt is, komt ze de kamer ingestormd, waar we vragen wat er aan de hand is. Nou ze had dus een man met een pistool in de tuin gezien, ze had alleen niet gezien dat er heel groot POLICE op zn vest stond. Ik kon er wel om lachen, maar Sonja was toch wel redelijk geschrokken.

Later die nacht werden we weer wakker door geluiden, maar je weet niet of er iets aan de hand is of dat het paranoia is, dus dan draai je maar weer om en val je inslaap. Op de alarmknop drukken heeft in die gevallen toch geen zin, want de vogel is allang gevlogen als de security teams komen.

I scream icecream!!!

Lekker bakken in het zand, fruitlunchje, bakken in het zand, duikje in de zee, cocktailtje, bakken in het zand, duikje in de zee, bakken in het zand, pizzatje met jamjarretje..en jullie je schaatsen maar slijpen hahaha ;)

Fortress Scott Street

De zaterdag voor dat ik in Scott Street aan kwam was er op klaarlichte ingebroken in ons huis en de laptop van Lenny gestolen. Het was niet de eerste keer dat het gebeurde, en iedereen die er op dat moment woonde wist ook dat het huis constant gechecked werd op openstaande deuren en ramen, dag en nacht.

Afgelopen maandag en dinsdag waren er weer geluiden in de achtertuin. Maandag had ik niks gehoord maar Rike en Jolijn vertelde dat ze rond 1 uur en rond 3 uur duidelijk geluiden hadden gehoord in de tuin, en dat de honden van de buren wel heel erg jankte en blafte. Ze waren te bang om uit bed te gaan en ze wisten niet of het wel een noodgeval was om op de alarmknop te drukken (zit naast elke deur, en de security komt meteen naar je huis om te checken). Ze vielen vervolgens tegen de ochtend pas weer in slaap, en vertelde de volgende dag wat er gebeurd was. Nou had ik zoiets van ja, zal wel een ontsnapte kat zijn, of een tropisch konijn (blijft Afrika he). En ik dacht zowiezo dat ze elkaar gewoon opnaaide waardoor het erger leek dan het was. Maar zij waren er van overtuigd dat er iets was. De volgende dag, dinsdag, werd ik zelf rond 1 uur wakker door de honden van de buren, en die waren inderdaad wel erg hard aan het blaffen en janken. Verder was er niks te horen, maar ik begon nu zelf ook wel te twijfelen. Toch maar weer inslaap gevallen (schijnt toch wel een talent van me te zijn, dat slapen) maar inderdaad, om 3 uur dus weer de honden die aansloegen, en dit keer ook geluid. Dus de lampen buiten aangedaan en gechecked of er iemand was, maar weer niks. Dus maar weer naar bed, met de gedachte dat het aan mij lag. De volgende ochtende vertelde Rike dat ze wederom geluiden had gehoord..dus het lag toch niet aan mij.

Het hele huis is omheind met een electrisch hek met ingebouwd alarm. Aan de voorkant hebben we 2 stalen poorten, en voor de deuren en ramen zitten allemaal hekken. Behalve de wc-ramen, en daar was de beste man de vorige keer doorheen gekomen. Lenny had mij laten zien hoe de inbreker binnen heeft moeten komen. Aan de achterkant van het huis was een grote steen neergelegd. Via die steen kon je op de muur van de buren klimmen, om vervolgens via het dak, en een randje in de muur als steunpunt, bij ons in de achtertuin terecht te komen.

Gisteravond laat zat Steffie in de woonkamer, terwijl de rest allemaal al op bed lag. Ze hoorde gerammel aan het hek van de keukendeur, maar op een gegeven moment denk je elke keer van, ja het zal wel aan mij liggen. Toch ging ze even kijken en toen ze het licht aandeed in de keuken zag ze nog net een gast volledig in het zwart (incl huid, excl ogen en tanden) haar aankijken, en wegrennen. Nadat ze de alarmknop indrukte werd ik uit bed geschopt en checkten we het huis. 5 min. later stond de security op de stoep, maar de vogel was natuurlijk allang gevlogen.

Nadat de beste security mannen weer weg waren, bleven er dus 4 bange vrouwen over die elkaar dan, volgens mij, weer goed opjagen door er nog een uitgebreide evaluatie tegenaan te gooien. Ik geloofde het wel en ben, nadat ik geprobeerd had het volk een beetje gerust te stellen weer gaan slapen. 5 minuten later werd ik weer wakker door geluid bij mijn raam, dus sprong mijn bed en probeerde te kijken wat het was..de honden van de buren die aan de andere kant van de muur rondliepen. Al met al maakt dit hele verhaal je echt paranoia, elke keer twijfel je of het nou aan jezelf ligt, of dat er nou echt iets is.

We hebben het erover gehad met Reg, de huisbaas en er komt dit weekend met een oplossing. En anders gaan we zelf vallen maken, of we kopen een hond (niet mijn idee, en ik ga die ook echt niet uitlaten he).