Freddie Kruger National Park

Afgelopen vrijdag werd Jolijn 22 jaar, goede reden om een braai te geven. Donderdagavond werd de braai aangeslingerd door de “braaimasters”, zoals die schitterende functie genoemd wordt. Eigenlijk gewoon een excuus voor de jongens om met vuur te spelen. Nadat de kolen heet genoeg waren en de muziek hard genoeg door de straat galmde werd het vlees op het vuur gelegd en lekker gegeten onder het genot van een drankje, en nog een. Tegen 12 uur was het dan zover voor Jolijn en er werden vrolijk cadeautjes uitgedeeld, onder andere door Bert, de vriend van Jolijn, die voor een week overgekomen is. Ik zat natuurlijk vol verwachting op Bert te wachten, maar mijn verbeelding van een man met streepjes trui en een toefje haar op zijn hoofd die gek is van duiven kwam helaas niet uit. Bert is een Belg met een snor, en lacht niet zoals een Bert hoort te lachen. Op gegeven moment was er voor Luuk genoeg gefeest want de volgende ochtend (paar uur later) moest er gereden worden naar het vliegveld. Sommigen besloten om heel de nacht wakker te blijven, maar dat ging mij even iets te ver, en besloot om verstandig naar bed te gaan (ik probeer nu even punten scoren bij mijn moeder). Vrijdagochtend vlogen we dus naar Johannesburg om daar te zien dat het water met bakken uit de hemel kwam. Nu is het weer in Jo’burg in vergelijking met Cape Town in deze tijd van het jaar sowieso al een wereld van verschil, maar hier zaten we niet echt op te wachten. Na een rit van 6 uur kwamen we aan bij ons verblijf, en deden we eerst een korte avond/nacht safari. Met grote lampen (doorsnee dinerbord) zochten we naar dieren in het afrikaanse landschap. De meeste lieten het helaas afweten in verband met de regen.
Daarna werd ons verblijf geshowed, in een park naast Kruger met een oppervlakte waar je gemakkelijk een dag rond kan dwalen. Sommige sliepen in boomhutten waar je met een trap een meter of 5 omhoog ging. Wij (Paul, Cahal, Stefan en Lieutenant Dan) sliepen in een Vietnamachtige bamboe hut met balkon achter in het park, die zo’n 5 meter boven een rivier uitstak. Het was een kleine 10 minuten lopen naar onze hut, mits je in 1x goed liep. ‘s Avonds voor dat ik ging slapen, ging ik nog even vanaf het balkon de plantjes water geven. Je zit in the middle of nowhere en hoort de meest rare geluiden om je heen. In Nederland herken je nog wel of het een duif of een hond is, maar hier kan je er echt geen wijs uit, en het is dan ook overal. Als je dan vervolgens ook nog dingen onder je het water in hoort glijden en plonzen, weet je zeker dat je niet in Brugers Zoo zit en is het tijd om je gieter af te knijpen en snel naar binnen te gaan. Als je boven je keek zag je een sterrenhemel waar je u tegen zegt. Pikke donker om je heen, en terwijl ik zo aan het kijken was heb ik zo ‘n 5 vallende sterren gezien. Slapen deden we onder een mosquito net met gaten en ducktape..tijdens mijn verblijf in Kruger heb ik geen enkele mug gezien heb. Waarschijnlijk lag dat aan het gigantische aantal spinnenwebben die er hingen, met spinnen die zo groot waren als een flinke sleutelbos. De spinneraggen zaten dan ook in je haren, op je tas en waar je het maar kan bedenken. Gelukkig hadden wij Luitenant Dan, onze soldaat die nu medicijnen studeert. Hij ging de volgende ochtend onverschrikt voorop richting het ontbijt en sloeg zich een weg door de spinnenwebben. Nadat we een tijdje aan het wandelen waren begonnen we ons af te vragen waar de andere hutten waren. De vorige dag, toen ze onze slaapplekken wezen, lagen de hutten redelijk dicht bij elkaar. Na 15 minuten gelopen te hebben was het voor ons toch wel duidelijk dat we niet helemaal de goede weg genomen hadden. Toch jammer dat onze soldaat “ein kleine fehler gemacht hat”. Onderweg op onze toch naar het ontbijt kwamen we wel wilde dieren tegen, zoals Kudu’s en eeh, ja dat was het volgens mij wel. Ook kwamen we een vervallen survivalbaan tegen. Ik wilde maar al te graag met de touwbrug het water oversteken. Maar toen ik er eenmaal opstond zag ik dat de tussen elke touw een spin met een spinnenweb hing. Uit respect voor de natuur ben ik er toen maar niet overheen gelopen. Nadat we bij de ingangspoort van het park uitkwamen wisten we dat het nog maar 1km lopen was naar onze gebakken eitjes met spek en gegrilde tomaat.
Na het ontbijt gingen we in safari jeeps het Krugerpark in, op weg om The Big 5 te spotten (Buffel, Neushoorn, Olifant, Leopard en Leeuw). Buffels, olifanten en leeuwen worden altijd wel gespot, maar de kans om een leopard te spotten is bijzonder klein. Het begon voor ons goed toen we voor de hekken van het park (dat iets van even groot is als Nederland, dacht ik) een olifant voorbij zagen banjeren. Eenmaal in het park werden de giraffen, gnoes, zebras’, waterbokken en antilopen om je oren gesmeten. Het weer was echt super goed, al maakte dat de dieren wel lui, waardoor ze in de schaduw gingen hangen. We reden over de stoffige wegen door het landschap toen we gestopt werden door een tegenligger, die vertelde dat er 5km verderop leopards gespot waren in een boom. Na een eind gereden te hebben kwamen we bij een boom aan waar een staart omlaag hing. 15 meter van de weg lag een leopard op een tak. Onze guide vertelde ons dat er een aantal meters verderop leeuwen in het gras lagen, een van de vijanden van de leopard. Aangezien dit de enige grote boom in de omgeving was, hij hij weinig keuze dan rustig te blijven wachten tot de leeuwen weggingen. Het zien van de leopard betekende dat we alle Big 5 gezien hadden op de eerste dag, iets wat vrij bijzonder is. Toen we terug gingen en we vlakbij het hek waren bleek er nog een mannetjes leeuw te liggen, langs een pad waar we eigenlijk niet opmochten. Gelukkig is de guide een echte Afrikaan, dus regels zijn er om aangepast te worden. 2 minuten later zaten we oog in oog met een grote leeuw die een beetje in de zon lag te chillen. Dit maakte de eerste dag helemaal compleet, en vol genoegen reden we terug naar ons verblijf.
Op ons verblijf was ook een bar, dus na het eten werd en een biertje of wijntje gedronken rond het kampvuurtje. Sommige mensen konden het niet laten om het vuur wat op te stoken tot vlammen die met recht een kampvuur genoemd mochten worden. Niemand had helaas zijn gitaar bij zich (gelukkig) en we besloten het dan maar op luchtgitaar te houden, waarop Stefan inhaakte met zijn airkeyboard, Freek op de airdrums, Paul op de bas en Dan op de saxofoon. Het was de bedoeling dat onze Zwitserse vriend Lukas de zang op zich nam, maar hij kende geen liedjes die hij kon playbacken en had tevens last van zijn keel. Op een gegeven moment vonden Stefan en ik het wel genoeg geweest en gingen we op weg naar onze hut. Na een tijdje gelopen te hebben kregen we toch wel een beetje een raar gevoel. Het was pikke donker en we herkenden de omgeving niet echt meer. Nadat er wat grote dieren voor ons weggesprongen waren kwamen we uit bij een veldje. Toen we hier omhoog keken zagen we weer de schitterende sterrenhemel. Na hier even van genoten te hebben schenen we met de zaklamp om ons heen om een pad te vinden. Toen Stefan omzich heen scheen zagen we overal in de bosjes glimmende ogen. De een 30 cm van de grond, de andere 1,5 meter. Dit was voor ons een mooi moment om in een toch wel zeer snelle wandelpas terug te gaan naar het kamp. Daar aangekomen vertelde Kristel dat ze de weg wel wist, en onder een gemompel van hmm vrouwen..weg weten mrrmpm orientatie..bleek ze wel gelijk te hebben en kwamen we uiteindelijk uit bij onze hut. De eerste keer dat we er binnen 10 minuten waren.
De volgende dag safari begon met een douche. Terwijl ik onder mijn douche stond te verkleumen (iiijskoud) zag ik de stoom van Stefans douche over mijn muur heen komen..die van hem was dan weer zo heet dat hij er niet onder kon staan. Deze dag was voor ons wat saaier, omdat we eigenlijk alles al wel gezien hadden. Gelukkig waren en nog cheeta’s die voor opwekking zorgde. Giraffes kan je na een tijdje niet meer aanzien (die beesten kijken misschien nog wel dommer dan pinguins), en van zebrastrepen wordt je alleen maar duizelig. Gelukkig hadden we tijdens de rit Stefan bij ons, die op een ongekende zuivere toon Britney Spears met “I’m not a girl, not yet a woman” ten gehore bracht, waarna de meesten inhaakten en uit volle borst meezongen.

Maandags gingen we terug naar Jo’burg, maar niet zonder langs de grootste groene canyon ter wereld te rijden. Het uitzicht was echt echt mooi, je ziet de vogels onder je rondcirkelen, terwijl zij normaal op jou neer kijken. Onder in het dal stroomde een rivier, en overal waren de meest rare rotsen. Paul en ik waren he ter wel over eens dat we hier nog best een dag konden blijven, maar het bleef helaas maar bij een half uur. Na de canyon reden we richting het vliegveld, en 8 uur later vlogen we met een shitload aan foto’s, filmpjes en spinneraggen terug naar het mooie Cape Town.