Een van de vele dingen die je gedaan moet hebben tijdens je verblijf in SA is een goeie road trip maken. Er was al een flinke tijd een plan om het te gaan doen, een groep van 4 jongens en 3 meiden, 2 auto's en rijden maar langs de kusten van SA. De meiden wilden echter alles plannen, er was een road trip meeting, en elke nacht zou er alvast een hotel geboekt worden. Niet echt wat de jongens van plan waren..
Donderdagavond, koningendag, stonden we met wat biertjes in Rafiki's. Er was een speciaal koningendagfeest, dus het was helemaal Hollands. Er werd Marco Borsato en Acda en Munnik gespeeld, iedereen zong mee, mensen in oranje en iedereen sprak Nederlands. Kortom; de plek waar Luuk dus NIET wil zijn in Afrika. Na ook nog eens iemand uit Oosterhout tegen gekomen te zijn, brak mijn klomp en ben ik samen met Jonah (Belg) naar huis gegaan. Thuis nog tv gekeken en bier gedronken met Jonah en op tijd naar bed.
De volgende dag zouden we vertrekken, dat was letterlijk alles wat gepland was. Niks geen tijden, dingen die moesten of haasten. We hadden het echter wel zo gespecificeerd dat we in de ochtend wilden vertrekken. Helaas was het zo dat deze ochtend in Muizenberg de beste golfen sinds maanden verwacht werden, dus reden genoeg voor Luuk om eerst in de auto te springen, te surfen, vervolgens terug naar Scott Street om te vertrekken. Toen ik thuis kwam besefte ik me dat ik ook nog niks ingepakt had, al had ik wel mijn rugzak klaar gelegd, dus qua voorbereiding schortte het er niet aan. Nadat de anderen ook hun tas gepakt hadden reden we rond 1 uur naar Stefan. Rosanne en Kristel hadden besloten om naar Mozambique te gaan in plaats van de road trip, dus we konden meteen even doei zeggen.
Toen we eindelijk allen in de auto zaten, bleek dat niemand zijn paspoort mee had, dus we konden nog even langs 22 Scott Str. om ze op te halen.
Toen we eindelijk allen in de auto zaten, konden we dan echt op weg..door de regen. De vrijdag bestond eigenlijk alleen maar uit rijden, biertjes drinken in de auto, stoppen bij tankstations om mars/m&m's en chips in te slaan, om vervolgens weer verder te rijden. Thomas (een Duitser) was ook onderweg op de N2, samen met 4 meiden. Dus we besloten om ze te joinen in hun verblijf in Mosselbay. Het huisje was prima, alleen het leek wat op Collina, echt enorm wit en kaal. 's Avonds werden er spareribs gegeten, lekker met de handen van het bot. Stefan klaagte dat er veel stukjes bot in zijn lap vlees zaten, en besloot aan het einde het varken te reconstrueren zodat we konden zien dat hij meer bot dan vlees op had. Hij had gelijk, het was inderdaad een varken met vrij grote botten.
Nadat we weer thuis waren in onze gezellige huisje, besloten we om de TV maar eens uit te proberen (het blijft Afrika). De TV bleek het te doen, en we hadden de eer om Robocop te kunnen kijken in Afrika. Helaas was de film al snel ten einde, en volgde het nieuws van die avond. Vlak voor we de TV uitdrukten was er een korte preview van wat er die nacht op TV zou komen..en tot ieders grote verbazing was de logica hier groter dan verwacht, en werd Robocop II uitgezonden. Onze eerste nacht was een avond om nooit meer te vergeten.
Na de volgende dag ontbeten te hebben, besloten we om wat te gaan doen. Het weer was inmiddels prima; Strak blauwe lucht en lekker warm. Gelukkig hadden we geen kaart meegenomen, en hadden we verder ook geen idee wat te doen, dus een blik op de flyers van allerlei soorten parken en adventure dingen in de omgeving, bood ons uitkomst. Het werd een apenpark en een birdpark, vlak naast elkaar en redelijk in de buurt
Na wat uren rijden kwamen we aan bij de parken. Er werd besloten om eerst maar eens te lunchen in het restaurant in het apenpark. Het is algemeen bekend dat apen totaal geen gevoel voor humor hebben, aangezien ze alles proberen te jatten. Rustig genieten van je lunch was er dan ook niet bij, want je moest letterlijk je handen op je bord leggen om te voorkomen dat ze het jatten. Jonah vond het allemaal prachtig, maar zag niet dat er een aap van achter aangelopen kwam. De aap pakte vingervlug Jonahs zonnebril van zijn gezicht en ging er mee vandoor. Toen de aap op het dak zat ging hij het eens rustig bekijken, en zette het op zijn hoofd. Een lol dat die aap had, maar voor ons was de situatie erg onaangenaam, aangezien het hier over Jonahs zonnebril ging. Het bleef hier echter niet bij, want er waren ook apen die vanuit bomen op mensen pisten, ze stalen delen van je pizza en ze maakten herrie, terwijl je in de natuur komt voor de rust. Kortom, ik was blij dat we naar het vogelpark gingen.
In het vogelpark ging ik snel opzoek naar het deel met de gieren en arenden. Die was er niet dus dat was het vogelpark voor Luuk.
De meiden van Thomas wilden de volgende dag graag naar het Tsitsikamma National Park. Het park lag vlakbij Stormers River, een inimini dorpje langs de rivier, vlak bij de kust. Er was daar een backpackersplek met een fussballtafel, aldus Thomas. Genoeg reden om daar eens een nachtje te slapen dus. Een van de meiden reed in de auto met Thomas erin, en ze reden nou niet wat wij als "mannen" noemen, hard door. Het gaat hier elke keer over afstanden tot een paar honderd kilometer, dus als je dan 80 gaat rijden waar je 120 mag kom je er natuurlijk nooit. Wij namen de afslag Stormers River, en zochten de B&B op. Nadat we er aangekomen waren, zeiden we even hoi bij de receptie en wachtten we op de anderen. En we wachten..
En wachten..
Er werd na 3 kwartier eens gebeld met Thomas. "Ahh, ja wir are schtill on ze road yes". Niemand van hen had de borden met Stormers River gezien, en daarom waren ze maar rechtdoor blijven rijden. Dus toen we Thomas vertelden dat ze waarschijnlijk zo'n 70 km de verkeerde kant op zaten, en ze weer met 80 km/h terug mochten, klonk hij zeer opgewekt...Thomas is namelijk een goeie 2 meter lang, en zat redelijk opgevouwen tussen de 4 meiden, dus elke km voor hem telde dubbel.
Inmiddels was het donker, en voetballen werd ook wat gevaarlijk met het grote electrische hek dat praktisch als goal gebruikt werd. Dus we besloten maar om een biertje te drinken langs de kant van het zandpad. Bij elk paar koplampen werd vol overtuiging en opgewonden "jaa, hoezeee, daar zijn ze!" geroepen. Helaas was het elke keer vals alarm. Tot dat er een paar lampen aankwam dat zooo langzaam vooruit ging dat ze wel stil leken te staan; het kon niet missen, dat waren de meiden en Thomas. Nadat alle standaard grappen gemaakt waren besloten we op zoek te gaan naar een plek voor het diner.
We kwamen uit bij een klein restaurant, waar ze duidelijk niet zaten te wachten op 9 man. Er werd even wat gebabeld, tot dat een van de serveersters ons mee nam. We gingen het restaurant uit, en kwamen via gangen en deuren terecht in een grote woonkamer met eettafel. Er was een zithoek met een tv, 2 pc's met internet, een riante eettafel en alles in Barok stijl. We snapten niet echt wat de bedoeling was, maar toen de vrouw ons de tafel wees was het duidelijk dat dit ons verblijf voor de komende uren was. Het toeval wilde dat die avond de Stormers moesten rugbyen, dus terwijl het eten werd klaar gemaakt hadden we mooi rugby met bier. Het eten was echt lekker, en de locatie maakte het nog beter. Nadat de buikjes rond waren gingen we naar de backpackers plek om wat te tafelvoetballen en drinken in de bar. Die nacht lag ik rustig te slapen in mijn bed, die samen met een 2e bed precies in een tent pastte. Op een gegeven moment gaat de rits open en komt Stefan met veel lawaai naar binnen, met zijn gigantische legerjas aan die hij meegenomen heeft uit Macau. Hij valt voorover op zijn bed, direct in slaap. Halverwege de nacht valt Stefan uit bed, en toen ik hem terug duwde wist hij mij te vertellen dat hij zojuist tussen 2 volkswagens gevallen was..ook Stefan had ook mooie nacht gehad. De volgende ochtend wisten Freek en Stefan te vertellen dat de barman zich had staan uitkleden achter de bar. Het verhaal is mij nooit echt duidelijk geworden, maar ik voel weinig behoefte om er verder over door te vragen. Dat het een bijzonder mooie avond was geweest kon ik aan hun gezichten ook wel vertellen.
Wordt vervolgd..
