Nadat ik aangekomen was in Chiang Mai boekte ik meteen mijn volgende trip. De mensen van het grote jungle avontuur bevolen mij een andere tocht aan door de bergen van Chiang Mai (province). Na een goeie nacht geslapen te hebben in het altijd gezellige Mojito Hostel werd ik de volgende ochtend opgepikt en wederom achterin een jeep gegooid. In die jeep zaten 2 ierse gasten, 2 meiden en een gast uit OZ, een meid uit Canada, allemaal van rond mijn leeftijd. Ook was er een Frans echtpaar van een eindje in de vijftig. Na een bezoek aan een lokale markt was het tijd om richting ons startpunt te rijden. Na een uurtje hiken kwamen we aan bij een mooie waterval, en aangezien hier vrijwel geen bloedzuigers zitten (in Laos kon je ze om de 100 meter van je been branden) was het tijd voor een douche. Na wat afgekoeld te zijn door de waterval was het tijd om naar een dorpje boven in de bergen te lopen. Het was mooi om te zien hoe iedereen er nogal wat moeite mee had, maar vergeleken met Laos was het echt een peulenschilletje (peuleschilletje?).
Het Franse echtpaar sprak echt geen enkel woord Engels, echt nul. Dus toen een van gidsen een hol van een tarantula liet zien (die er ook in zat, met zn pootjes naar voren, echt master) dachten ze dat het om de wortels van de boom erachter ging. Toen we boven waren was het tijd om even te douchen in een bamboehutje en vervolgens heerlijk te dineren op de grond van een grotere bamboehut. We waren allen enorm verrast toen de pan open ging en er rijst in zat. Dit samen met kip maakte het werkelijk een feestmaal van ongekende hoogte. Het was, zoals als al het eten hier, wederom heerlijk.
Na het eten was er een kampvuur, bier en muziek. De Thaien pakte hun gitaar erbij en speelde de ene hit naar de andere. In het begin dacht iedereen dat ze gewoon de Thaise versie van het nummer zongen maar op een gegeven moment bleek dat ze er gewoon geen woord van snapten en iets in het Engels brabbelden. Het Franse echtpaar ging op tijd slapen, want ze snapten toch niet wat er gezegd werd. Om half 11 ging de deur van het slaaphok open en stond daar een boze Fransman SSSSSSSST te roepen. Iedereen had zoiets van zak in de modder en het feestje werd gezelliger en gezelliger en later en later. De volgende dag was het tijd om terug naar beneden te lopen. Onderweg was er nog een grotere waterval dan de dag ervoor dus er werd wederom wat gezwommen. Halverwege de dag was het tijd voor wat white water rafting en bamboerafting. Aan het eind van de dag werden we weer gedropt in Chiang Mai en was het weer tijd om wat te gaan drinken met de mensen van het hostel. In de bar sprak ik met de eigenaar van het hostel en de bar, en die bleek een redelijk grote passie te hebben voor endurance motorcross (bijv. Paris-Dakar). De volgende dag zou hij met 2 motoren klaar om 10 uur klaar staan en zou hij me meenemen de jungle in. Dat hoef je mij geen 2x te zeggen, dus de volgende ochtend reden we richting de bergen.
Na 's ochtends nog even snel op internet opgezocht te hebben hoe je ook alweer moet schakelen met zon ding reden we de jungle in. Omlaag is allemaal prima, maar door de modder omhoog was pittig. Zeker aangezien ik in het begin niet wist wat de motor wel en niet kon, stonden we dat ding met zn 2en op te tillen en kon ik weer verder. Mn armen waren als pap toen we boven op de berg aankwamen, maar het uitzicht was wederom een toppertje. 's Avonds was mijn vlucht naar Phucket, een eiland in het zuiden van Thailand. Dit is het paradijs voor mensen die eerst jarenlang de kusten van Spanje geterroriseerd hebben, tot en met het importeren van de kroket aan toe. Mensen die van resorts houden, heel de dag bij het zwembad hangen terwijl het strand 10 meter verderop is, en het liefst heel de dag niks doen om vervolgens thuis te kunnen vertellen wat voor een prachtig land Thailand is..echt iets voor mij dus. Maar uiteindelijk is het mijn keuze om hier heen te gaan dus moet ik eigenlijk mijn mond houden. Ik kwam op het vliegveld de 2 ierse gasten tegen waarmee ik de 2e trek gedaan had. Zij hadden dezelfde vlucht als ik, en vertrekken ook de 31e richting Sydney. Aangezien we om 00u30 aankwamen was het eerst zaak om een ho(s)tel te vinden.
We troffen het, want er waren genoeg mensen die ons een taxi aanboden. Of een hotel, of een bootreis, of allebei. Ik wist meteen weer waarom Chiang Mai zo'n goeie plek was om te verblijven, en waarom Bangkok op je zenuwen werkt. Het massale toerisme, en de daarbij behorende opdringerigheid van de lokale bevolking. We belandden in een taxibusje die een aantal hotels afging. De ieren kende een ierse meid die al op het eiland was en alvast een kamer voor hun geregeld had. We moesten er alleen nog zien te komen. De taxichauffeur die we hadden was net aan zijn eerste rit als chauffeur begonnen en die vent kon echt niks. Hij moest om de kilometer stoppen om de weg te vragen. Bij elke tas of koffer die uit de bus geladen werd ging hij alles achterin uitgebreid reorganiseren, en elke stoel die vrij kwam ging hij rustig inklappen zodat we meer voeten ruimte hadden, terwijl iedereen al hartstikke ruim zat. Na 1,5 uur in die bus gezeten te hebben werden we bij het hotel afgezet en konden we eindelijk gaan slapen. Nou bleek dat er een gevulde minibar op de kamer was en aangezien iedereen toch over zn slaap heen was werd het nog een gezellige avond.
De volgende dag besloten we om een ander hotel op te zoeken. We namen een taxi, lieten het adres zien en de beste man begon te rijden..en te rijden..en te rijden. Hij stapte nu en dan uit om te vragen naar het hotel, maar het enige wat de mensen kenden was het Malibu hotel. Alle inkoppertjes over taxichauffeurs op Phucket werden gemaakt en na lang rond rijden waren we dan toch maar richting dat Malibu hotel gereden. En wat bleek, Malibu was gerenoveerd en een dag eerder geopend. Ze hadden het omgedoopt tot Bamboo Beach dus dat was de reden dat niemand het kende.
Het hotel was eigenlijk nog lang niet klaar, de gordijnen moesten nog opgehangen worden, de plantjes waren precies geplant tot en met onze 2 kamers en overal liepen nog Thaien met boormachines en kabels rond. Na onze spullen gedropt te hebben liepen we naar het strand (1 minuut lopen) en wat zag onze Luuk daar? Golven! Er lagen wat boards op het strand, en na wat rond gevraagd te hebben had ik een boardje gehuurd en kon ik lekker de zee in peddelen. Er waren nog 7 andere surfers in het water, waarvan 5 meiden, dat zie je in Nederland niet zo vaak.
Na lekker uit eten geweest te zijn was het tijd om rugby te gaan kijken in een ierse pub, toen de wedstrijd na veel geschreeuw afgelopen was liepen we het uitgaansgebied in en toen begon de nachtmerrie voor mij. Echt, het aantal trieste mensen wat hier rondloopt is ongekend. Het is misschien maar goed ook dat die niet allemaal in Europa rond lopen maar hier naartoe emigreren, want ojojoj wat een figuren. Dikke vadsige, of mannen die eruit zagen als serial killers genoten van de aandacht van de Thaise meiden. Ik kan er gewoon niet bij hoe in en in triest het is dat je zo aan je trekken (bwhaha) moet komen omdat je eigenlijk gewoon een te grote faalhaas bent in je eigen land, en het feit dat je meer geld hebt dan de mensen hier jou tot koning maakt. Maargoed.
Toen we snachts bij het hotel kwamen was het tijd voor een zwempartij in het zwembad en gingen we uiteindelijk rustig slapen, om de volgende dag de boot te nemen naar Ko Phi Phi, een mooi eiland ten oosten van Phucket. Na aankomst was er wederom een welkomstoet van opdringerige ventjes die ons allerlei hotels en trips wilden aanbieden. Uiteindelijk een hotel gevonden aan het "rustige" deel van het strand. Mijn plan is om hier nog 2 dagen te blijven met die ieren en dan weer mijn eigen weg te gaan.
Na een nachtje in het uitgaansleven dan Ko Phi Phi waarbij we de meeste tijd doorbrachten in een Reggae bar waar alleen maar goedkope eurohousedance gedraaid werd was het tijd om te gaan slapen. De volgende ochtend wilde de rest naar het strand, en ze kozen dan ook voor het strand recht voor onze deur. Het pitoreske baaitje had een prachtig uitzicht van tientallen speedboten, en de lucht werd gevuld met het geluid van de bij behorende motoren. Alsof er constant 30 Apaches overvlogen. Ik had 's nachts van een dronken Belg gehoord dat er redelijk wat afgelegen baaitjes zijn aan de andere kant van het eiland. Dus ik pakte mijn tas, mijn camera, fles water en een handdoek en begon aan een wandelingetje door de jungles van het eiland. Onderweg nog een aap aan een touwtje gezien en aan mn been gelikt door een geit. Wat een avonturen.
Na flink wat geklauter onder een parfum van zonnebrand en mosquito repelend had ik dan eindelijk een mooi strandje gevonden en kon ik mijn handdoekje uitrollen. Jammer dat ik er maar een uurtje kon blijven want ik moest terug zijn voor de zon onderging, maar het zag er goed uit daar.
De volgende dag was het tijd om met een boot de eilandjes te checken. Allemaal leuk en aardig, maar uiteraard zo toeristisch als de pest. Bamboe Island was wel echt precies zoals in de brochure; klein, wit strand, koraal om in rond te snorkelen en een lekker zonnetje.
Gisteren was het idee om de boot om naar Krabi te pakken, en ik zou vervolgens alleen door reizen naar Ko Tao. Ik kwam om 10u30 aan, maar helaas bleek mijn boot pas om 4 uur 's middags te gaan dus ging ik rond kijken in het stadje. Ik weet niet of het nou recent nog getroffen was door een tsunami, of dat er een orkaan over het land getrokken was maar het zag er niet uit daar. Na wat zonnen (ik blijf het gewoon proberen) werd ik in een bus gegooid richting de haven aan de andere kant van het vaste land. Na 5 minuten gereden te hebben was het kennelijk tijd om in een ander busje te stappen om vervolgens een half uur rond te rijden en vervolgens in een grote bus gegooid te worden. Na een uur of 2 werden we weer uit de grote bus gegooid om vervolgens met een klein busje eindelijk de haven in te rijden. De nachtboot naar Ko Tao was redelijk comfortabel. Er lagen matrasjes op de grond en een ventilator boven je hoofd. Op de boot kwam ik wat Engelsen tegen waarmee ik vanochtend op zoek ging naar een plek om mijn PADI te halen (duikbrevet). Uiteindelijk kwamen we aan bij een duikbedrijfje wat ons de cursus voor een redelijke prijs aanbood, en we konden gratis overnachten in de bamboehutjes. Straks is het tijd voor mijn eerste theorie les, en morgen de eerste duik.
Aangezien het internet hier redelijk is zal ik eens kijken of ik wat meer picca's kan uploaden!
FOTO'S!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten