Brisbane to Adelaide (1/2)

Na doei gezegd te hebben op de farm gingen we naar Tony's huis om daar nog wat biertjes te drinken. Daryl, de jager van onze farm en tevens een goeie vriend van Tony kwam langs met zijn jaaghulpje. Daryl is naast jager ook nog eens uitsmijter bij de lokale disco, en dat alles samen met zijn mooie Duitse staartje en amicale grappen maakte het een goeie avond. Na een aantal bieries kwam de zelf gestookte sambuca op tafel, en vervolgens kwam Daryl met het plan om een kangaroo (oftewel roo) te gaan schieten, zodat de honden van Tony weer wat te eten hadden. En zo rijd je achterop de jeep, met 2 flinke kwijlende honden voor je in een kooi, over de zandpaden door de afgelegen gebieden van de farm. Met spotlights werd er goed gezocht in de pikzwarte nacht en uiteindelijk kwamen we een zwerm roo's tegen. Zelfs de voorruit kon voorover klappen om te zorgen dat Daryl niks in de weg stond om een van de roo's met 1 kogel door het hoofdje neer te schieten. Uiteraard heel zielig voor het beest, maar altijd nog vele malen beter dan door 2 honden uit elkaar getrokken te worden. Onder onze ogen werd het beest netjes in stukjes gesneden en aan de haken achterop de jeep gehangen, en zo reden we rustig terug naar Tony's huis om te vertellen dat de missie geslaagd was.



De volgende dag was het dan toch echt tijd voor ons om te vertrekken naar Brisbane, en pakten we de bus. We kwamen aan het eind van de middag in Brisbane aan en we wilden meteen naar een hostel waarvan de eigenaar een busje te koop had staan. Een vriendelijke Ozzie wees ons de weg, liep een stuk mee om er zeker van te zijn dat we goed liepen, en vertelde vervolgens nog 3x welke bus we moesten nemen en welke ferry. Na een flinke tijd in de bus gezeten te hebben stopte hij midden in een woonwijk met de mededeling dat dat het eindpunt was. We vroegen de beste chauffeur hoe het zat met de buslijnen/haltes en ferry's want we waren duidelijk niet waar moesten zijn. Hij vertelde dat door de floods de ferry's sowieso niet vaarden, en dat de plek die wij zochten aan de andere kant van de stad was. Het was inmiddels half 12 's avonds en daar stonden we dan met onze rugzakjes in een woonwijk ergens buiten de stad. We begonnen te lopen en al snel kwamen we een man tegen met een longboard onder zijn arm die zich afvroeg waar we naartoe op weg waren. We vertelden dat we dat onszelf ook afvroegen en hij nodigde ons uit bij hem thuis. Wederom werd er bier van stal gehaald, zijn vriendin kwam erbij zitten, en uiteindelijk mochten we daar op de bank blijven slapen.





De volgende dag gingen we opzoek naar de busjes en maakte wat afspraken om busjes te bekijken. Uiteindelijk kwamen we uit bij het busje van het hostel en terwijl wij daar gratis konden overnachten zou hij voor ons het interieur in orde maken. We hadden een goeie deal gemaakt en voor 200 bucks bouwde hij, met hulp van ons en een vriend van hem, het door ons ontworpen interieur. (Die vriend van hem dronk overigens zo 'n 10 tot 15 liter Coca Cola per dag..). Op de tweede dag aan het eind van de avond was hij dan klaar, en we sprongen er meteen in om 1 minuut voor sluitingstijd nog een geluidsinstallatie te kopen. Subwoofer tussen ons in, stekkers erin en op naar Byron Bay.

De afstanden in Australië vallen altijd wat tegen, als je op de kaart kijkt dan lijkt de afstand van bijvoorbeeld Sydney naar Brisbane een uurtje of vier, maar je bent gerust 3 dagen aan het rijden voor je er bent. Het viel ons dan ook mee dat we aan het begin van de nacht al in Byron Bay aankwamen. We zochten een plekje om te slapen, om de volgende dag wat dingen voor de bus te kopen. Het busje werd mooi ingericht, en toen was het tijd om surfboards te gaan halen. Rick ging voor een 6'4" shortboard en ik voor een 7'4" quasi malibu (voor de heads). Toen alles compleet was reden we richting het main beach om wat te zwemmen in de zee. Toen we weer bij de van waren kwam er op een gegeven moment een busje aangereden met een hippie meisje en die vertelde dat er bij Tallow, een spot aan de andere kant van de vuurtoren van Byron, redelijk goeie surf stond. We gingen het checken, Rick ging even het water in maar het was niet best. 's Avonds chillden we met Ready? (zo noemden haar vrienden haar omdat ze altijd als laatst klaar stond) en die bleek een goeie pot gitaar te kunnen spelen en ook nog eens bezig was om met de Pro Women Tour mee te gaan surfen. We zochten een plek op om te gaan slapen, en de volgende dag gingen we met z'n drieën weer naar Tallow. Het was redelijk druk in het water, en Rick en ik peddelde uit naar de buitenkant van de groep. Op een gegeven moment zagen we in de verte een vin boven het water uitsteken. Toen we goed keken bleek het een groep dolfijnen te zijn die lekker in de golven aan het spelen waren. Ondertussen knalde Ready? op haar roze mini boardje over de ene golf na de andere. De dolfijnen kwamen dichterbij en voor we het wisten zwommen ze onder je door of ze kwamen uit de golven springen die voor onze neus braken. Waarom naar het Dolfinarium gaan als het ook zo kan.




Borat en zijn vrienden waren er ook.

Na een week in Byron Bay vertrokken we met als doel een van de grote toeristenknallers in Oz, de Great Ocean Road. We reden naar het zuiden via de kust opzoek naar baaitjes om te surfen. Elke dag was (en is het nu nog steeds) de sport om een goeie slaapplek te vinden. Je mag vrijwel nergens gratis campen, en in Byron waren we ook al een keer door de politie wakker gemaakt, dus wil je een beetje uitslapen dan moet je je goed verstoppen. We reden Sydney in om nog even hoi te zeggen tegen de mensen via wie we hier gekomen waren en vervolgens reden we snel weer weg, want het is toch voor mij echt de minste stad tot nu toe. Toen we wegreden uit Sydney reden we een groot gedeelte wat we een paar maanden terug nog gelift hadden, dus de voldoening was groot toen toen we er met onze eigen 4 wielen overheen reden. We zochten een mooi plekje aan het strand uit om de nacht door te brengen en toen we wakker werden was er zowaar surf voor onze neus. We peddelden uit en een tijd later kwamen er ook wat andere surfers bij. Niks zo lekker als vroeg opstaan en uit peddelen zonder iemand in het water, op Rik na dan. Toen we uit het water kwamen raakten we aan de praat met de man die namens de gemeente wat klusjes aan het doen was. Hij was al wat op leeftijd maar bleek altijd nog fanatiek te surfen. Hij gaf ons zijn oude wegatlas van Australië met daarin zijn nummer dat als we in de buurt waren we met z'n drieën wat surf konden opzoeken. Het boek, dat bijna uit elkaar viel en nog aangaf dat de weg van Brisbane naar Cairns offroad was, had allerlei spots aangekruist met daarbij omschrijvingen zoals "door het gat in de klif links" en andere hints om op de goeie plek terecht te komen. Het was alsof we een schatkaart kregen. Toen we wegreden van de parkeerplaats bleek dat we heel de nacht vlakbij het treinstation geslapen te hebben waar we met liften nog een tijd gestaan hadden en overwogen hadden om op een goederen trein te springen.
We vertrokken naar het zuiden en gingen opzoek naar de spots zoals die in het oude boek aangekruist waren. De surf in het algemeen was maar halven bak, maar ook hier kan het wel eens minder zijn uiteraard.





Onderweg stopten we aan het einde van een zaterdagmiddag bij ons oude hostel in Melbourne. Na wat geouwehoer met de jongens achter de bar, speelden we wat potjes pool, en was de monteur van wat poker en dart machines zo vriendelijk om ons wat gratis credits te geven. We besloten uiteindelijk maar een nachtje in Melbourne te blijven en we parkeerden onze bus in het midden van de stad op een parkeerplaats naast een busje waar een Zweed in zat. Zodoende zaten een uur later met een onbekende gast aan tafel ergens bij een Chinees in China Town. Later op de avond kwamen we ook nog wat Fransen en Canadezen tegen, en we besloten met z'n allen maar naar een club te gaan. Uiteraard kwamen Rik en ik niet binnen (niet de eerste keer hier), omdat we slippers en een short aanhadden. We lopen hier al maanden op blote voeten en in onze zwembroek dus ze moesten blij zijn dat we de moeite hadden genomen om slippers aan te trekken. Dat ging er niet in bij de bouncer. Rik had niet eens schoenen dus die mocht een paar van mij aan, al waren ze 2 maten te klein. Uiteindelijk stonden we daar dan toch binnen in die club. Zwetend van de hitte door de lange broek en schoenen bestelden we een biertje. Na wat rond kijken concludeerden we dat al die moeite redelijk voor niks was en al snel ging de tent dicht. We strompelden richting de parkeerplaats om daar maar eens wat te gaan slapen. De volgende dag zagen we toevallig de man van het betaalhokje van de parkeerplaats weglopen en wij zagen een kans om flink wat dollars te besparen en besloten om meteen maar te vertrekken. We blijven arme backpackers immersch.