Water en Whiskey

En toen waren wij aan de beurt. Het dorp wat het dichtst bij ons in de buurt ligt (Goondiwindi) liep in 1x groot risico op overstromingen door de rivier die er doorheen loopt. Mick en Darren waren bij ons ingetrokken omdat ze anders door de overstroomde wegen niet meer naar de farm konden komen om te werken. Gelukkig waren Rik en ik nog net op tijd naar het dorp geweest om voedsel, bier en whiskey in te slaan, aangezien we de komende week van de buitenwereld afgesloten zouden worden. Eindelijk zouden we dan een vol koelkastje hebben. Terwijl we richting het dorp reden hoorden we op de radio pas hoe ernstig het was en dat het dodenaantal snel aan het stijgen was. Brisbane was inmiddels veilig, maar het dorp waar Pieter heen was gegaan (Toowoomba) was ondanks haar ligging in de heuvels zwaar getroffen door landslides en floods door onophoudelijke regen met een aantal doden als gevolg. Aangezien we hier maar 2 uur van Toowoomba afzitten zou het feest dus snel onze kant op komen. Onderweg kwamen we langs boerderijen waar men met graafmachines druk bezig was om snel dijken om de huizen heen te bouwen, en de gemeente had het sprinklersysteempje in het park aangezet om zo wat water uit de kolkende rivier te sproeien (tenminste..dat was ons idee erachter). We hadden wat haast met shoppen aangezien er verwacht werd dat aan het einde van de middag de wegen afgesloten zouden worden. We moesten dan ook van papa Pete (de farm manager) voor het donker terug zijn. We reden achter de politiewagens aan het dorp uit, en konden net op tijd op de "grote" weg naar de farm komen.







ABC Radio News item


's Avonds zaten we onder het genot van een biertje vol spanning naar de nationale radio te luisteren via een kleine transistor radiootje, waarop de waterpeilen van Goondiwindi elk uur geupdated werden in het nieuws. Met name Mick en Darren zaten aan de radio gekluisterd omdat ze vreesden voor hun spulletjes. Daarbij woont Mick ook nog eens in een dorp wat bekend staat om de aboriginals die hun boodschappen doen bij u thuis. Inmiddels waren ze ook om onze farm haastig in de weer met allerlei graafmachines om dijken te bouwen en konden we in de verte de spotlights van de helikopters boven het dorp zien hangen. De spanning begon behoorlijk op te lopen en het bleek dat onze farm ook een helikopter had klaar staan om ons te evacueren mochten de stromen water ons bereiken, dus Rik en ik konden niet wachten tot de dijken braken. Ondertussen was het niveau van de rivier op 10.95 meter gekomen, en dat betekende dat de politie in het dorp overging op forced evacuation. Verder was er ook al ingebroken, zo wisten ze op het nieuws te vertellen, en dan niet in een juwelierszaak of electrozaak, nee, in Australië trekken ze de slijterij leeg. Sowieso hebben de Australiërs een alcohol probleem, wat geresulteerd heeft in drive-trough bottleshops, blaastesten om de 10km op elk willekeurig moment van de dag en The Black Eyed Peas die je in radio commercials vertellen dat je niet moet drinken en gaan rijden..







Terwijl wij met de nachtdienst bezig waren bleken er verschillende dijken rond de farm gebroken waren, de airstrip (jazeker, als farmer hoor je er hier niet bij als je geen vliegveld en vliegtuig hebt.) was al compleet ondergelopen en de achterste velden konden we niet meer bereiken. De huizen van Pete en Tony (een tandloze cowboy met een eeuwige glimlach op z'n gezicht) waren al omringt door water, waardoor ze met een gigantische tractor door het water naar de farm en terug moesten rijden. Die nacht bereikte het waterpeil de maximale hoogte maar bleef verder constant, er hoefde maar een paar centimeter bij te komen om het water over de dijken te doen stromen.

Aangezien we nachtdiensten draaien is ons ritme compleet omgedraaid, maar daar wen je snel genoeg aan. Zo gebeurde het dat we na het werk in de vroege ochtend uitgebreid van onze fles whiskey aan het genieten waren toen Darren op het idee kwam om het hoge gras rond het huis te gaan maaien, omdat je anders de slangen niet kan zien kruipen. En zodoende probeerde Rik en ik om de beurt met een prachtige John Deere grasmaaier zo recht mogelijke lijnen te maaien, wat nog niet mee viel.



Die middag landde er een helikopter vlakbij ons huis, en nieuwsgierig als we zijn gingen we even een kijkje nemen. Het bleek dat er wat schapen vast zaten op een eilandje, en Simon, de baas der bazen, had wat vrienden met een helikopter gebeld of ze even een baal hooi konden droppen voor de arme beesten, zo gaat dat dus hier. Er word hier overigens veel met vliegtuigen gedaan, vandaar ook het vliegveldje. De vliegtuigen (airtractors), sproeien allerlei troep over de planten om ze te laten groeien of om onkruid kapot te maken. Die piloten zijn echt van die old school piloten helden die nonchalant leunend tegen hun vliegtuigje op een kauwgumpie lopen te knauwen terwijl hun vliegtuigjes bijgetankt worden. Ze verdienen zo'n 200 dollar per uur, maar dat is alleen maar omdat er geen verzekeringsmaatschappij is die ze wil verzekeren voor het werk wat ze doen. Ze vliegen tot op 10 cm boven de planten en moeten vaak aan het eind van het veld vol optrekken om vervolgens rakelings over de bomen om te draaien en weer terug vliegen om nog een lijntje te leggen. Er crashen regelmatig vliegtuigjes en ook mensen op de grond zijn niet altijd veilig. Het is maar beter om niet rond de velden te rijden waar ze het gif spuiten. De piloten onderling maken er een soort competitie van door mensen die dat toch doen te waarschuwen door zo laag mogelijk over de jeep te vliegen. Zo gebeurt het dus dat je 's ochtends om 5 uur met je duffe kop een hartverzakking krijgt doordat zo'n idioot rakelings over je heen vliegt met het geluid van een vulkaanuitbarsting.











Ondertussen is het waterpeil al iets aan het dalen, en het is zelfs al weer mogelijk om het dorp te bereiken mits je een flinke 4x4 hebt. Rik en ik zijn inmiddels naar het dorp geweest omdat het brood begon op te raken, en we mochten een jeep van de farm meenemen. Op de terugweg begon het te regenen en aangezien de grote weg nog steeds voor een groot deel is afgesloten moesten we binnendoor terug naar de farm. En dat betekende veel modderwegen en plassen waar we heel netjes en voorzichtig doorheen gereden zijn om de auto wit te houden. Vervolgens kwam er nog het onderdeel koeienslalom waar we met veel geschreeuw en getoeter doorheen knalden..we vermaken ons hier voorlopig nog wel in deze speeltuin.


Beeh