Rik en Luuk in India

Aangezien Australie toch iets duurder is dan Thailand vliegt het geld er hier redelijk doorheen. Nadat Rik en ik in Melbourne waren aangekomen zijn we meteen werk gaan zoeken. Dat zoeken was vrij makkelijk maar het vinden viel wat tegen. Het liefst wilden we op een farm werken waar we een paar weken konden knallen zodat we wat centen hadden om een busje te kopen en ook ons 2e jaar visa konden regelen (die krijg je na 12 weken werken op bijv. een farm). Op het moment begint hier het hoogseizoen (ik denk niet dat jullie daar iets van merken in Nederland haha), dus het land zit vol met arme backpackers die een baantje zoeken. Na een week rond bellen en mailen hadden we nog helemaal niks, en van de 30 emails hadden er ongeveer 3 gereageerd met dat ze niemand nodig hadden. De telefoongesprekken met Australische boeren waren al helemaal het toppunt, ze zullen vast Engels gesproken hebben maar ik kon er niks van verstaan. Uren lopen zoeken maar niks vinden is na een week wel redelijk frustrerend. En toen werd het maandag..de hele week hoor je niks van die mensen en als het maandag is beginnen ze allemaal te bellen en te mailen. Er werden allerlei baantjes aangeboden, een aantal waren call center jobs, maar om nou van 8 tot 5, 5 dagen per week in een duf kantoor Ozzies te gaan bellen bleek niet echt een goed plan. Zeker niet met de telefoonervaring die ik de afgelopen week opgedaan had. Op straat om donaties bedelen voor dakloze katten en honden ging mij ook iets te ver, zeker aangezien ik er nog geen 1 gezien had. Uiteindelijk belde ene Bawa ergens laat op de avond op. We mochten bij zijn car wash "in training". Dat klonk Rik en Luuk wel goed in de oren, beetje met een sponsje auto's boenen, heitjevoorkarweitje stijl, prima. Het was dan geen farm job, maar die waren kennelijk zo moeilijk te krijgen dat we voor de carwash gingen. Geld is geld tenslotte.

Toen we aankwamen bleken er 10 Indiers te werken, die allemaal vrijwel geen Engels konden. De meesten waren prima gasten, en het feit dat je oren er afgeblazen werden door de speakers met Indische herrie, de keuken stonk naar alle soorten kruiden en de meer dan ranzige toiletten en andere hokjes allerlei insecten aantrokken namen we maar voor lief. Na een tijdje werd het wel irritant dat iedereen weer zn eigen manier had om een auto te stofzuigen en elke keer die slang uit onze handen trokken om te laten zien hoe het moest. Allemaal prima, maar als ze denken dat wij na 15 uur auto's uitzuigen nog steeds niet snappen hoe het werkt, en ze je ook nog eens beginnen te duwen omdat ze simpelweg niet in het Engels kunnen uitleggen dat je naar een andere auto moet is de maat wel vol. Gelukkig had Rik de eer om met zijn 2 meter lengte een hele dag op zn hurken de velgen te poetsen, terwijl die Indiers zelf de helft kleiner waren en vrijwel niet hoeften te bukken om die dingen te boenen. Al dat bukken voor die velgen en dan het stofzuigen van auto's zorgt voor redelijk wat rugpijn na een dagje werken.

We hebben uiteindelijk 5 dagen gewerkt bij de car wash, maar het was dus iets minder romantisch als wij gedacht hadden. Het mooie was wel dat het om car detailing ging, dus geen ordinaire wasstraat. De meeste auto's waren dan ook redelijk sportief, en manueel geschakeld. Aangezien hier verder vrijwel alle auto's automaten zijn kon de helft van die Indiers niet met een manuele bak rijden, dus mochten Rik en ik de auto's verplaatsen. Nou waren dat geen adembenemende afstanden, maar als je achter elkaar in een Skyline, M3 en RS6 mag rijden hoor je mij niet klagen.

Bawa had wel door dat wij op dinsdag (payday) er vandoor gingen en gooide er nog een prachtig slijm offensief tegenaan op de laatste dag. Hij kwam met allemaal tips en verhalen, hij is zelfs naar een slager gegaan om een kip voor ons te halen omdat we die avond een BBQ hadden..We hadden echter al besloten om ermee te stoppen zodra we iets anders hadden. Uiteindelijk aan het einde van de dag onze centen opgehaald, de kip uit de koeling gepakt en naar de tram richting huis gewandeld. Rik en ik waren er allebei redelijk klaar mee, maar we zouden de volgende ochtend wel terug moeten omdat we geld nodig hadden. En toen ging de telefoon..ene boer uit Cairns had ons nodig op zijn plantage. Een betere timing had er niet kunnen zijn.

Het plan was om de 3000+ km lange trip naar het tropische noorden van Australie met de auto af te leggen. Rik had in zijn eerste weken in Australie Pieter ontmoet. Een jongeman uit Limburg die net klaar was met zijn koksopleiding. Nadat Rik en Pieter allebei hun eigen weg gegaan waren, waren ze elkaar nog een aantal keer op volstrekt willekeurig plaatsen in Sydney tegengekomen.

Rik en ik liepen over straat in Melbourne, stonden klaar om over te steken en toen zei Rik in een keer: "Huh, daar staat Pieter!". En daar stond Pieter, 1100 km van Sydney wisten die twee het dus alsnog te presteren om elkaar tegen het lijf te lopen.

Pieter had ook een auto, en met die auto zijn we uiteindelijk naar Cairns gereden. Verder hadden we in het hostel nog 2 Zweedse dames ontmoet die ook die kant op moesten. Dus de dag nadat de boer ons gebeld had was het tijd om te vertrekken richting Cairns. Rik en ik kochten allebei nog een tentje zodat we niet met zn 5en in de auto hoefde te slapen.



Na een dag kwamen we in de buurt van Wagga Wagga, waar we een openbare BBQ plek opzochten (echt, uitvinding van de eeuw, openbare BBQ's). De BBQ stond in een parkje in een dorpje. Pieter liet zijn kookkunsten zien, en het smaakte uiteraard lekker. De Zweedse meiden hadden nog nooit buiten geslapen, dus voor hun was het allemaal een hele ervaring. Toen we aan de picknicktafel het vlees aan het verslinden waren zeiden ze tegen elkaar "welcome in the wild" ghehe, toch mooi dat ze eens iets anders zien dan hostel en hotels.



De dag daarna reden we langs Sydney, en we besloten om nog even te chillen op Bondi beach, vervolgens reden we door naar een klein gehucht ver boven Sydney, waar we de tentjes op het strand opzette. Kampvuurtje erbij, marsmellows, muziekje, alles. Pieter sliep in de auto en dat had hij bijzonder goed voor elkaar. Hij had een prachtig luchtbedje, maar in plaats van hem op te blazen was hij aan het rommelen voorin de auto, startte hij de auto in 1x, en voila, zijn elektronische luchtpompje deed de rest. Met een tevreden glimlach stond hij er naar te kijken en na een minuutje was zijn bedje gereed voor de nacht.

Toen we de volgende ochtend wakker werden door de zon die opkwam boven de zee was er maar 1 ding om te doen, lekker de ijskoude zee in om fijn wakker te worden. De plek heette niet voor niets Pacific Palms, en het was weer eens wat anders dan wakker worden in een volle hostel kamer met overal handdoeken en tassen om je heen.




Na de meiden afgezet te hebben in Byron Bay, zijn we nonstop doorgereden naar Cairns. Uiteindelijk kwamen we na een reis van 4 dagen aan in het stadje. Tropische hitte, palmbomen en jawel, de start van het door mij oooo zoooo geliefde regenseizoen. We zijn uiteindelijk in Innisfail aangekomen bij een hostel die werk voor je regelt. Na aankomst besloten we om een duik in het lokale zwembad te nemen. Zwemmen in de zee kan hier niet zomaar ivm de box jellyfish, een kwal die je liever niet wilt aanraken, want verlamming en in het uiterste geval de dood kunnen het resultaat zijn van een eenmalige ontmoeting met haar tentakels. Het zwembad beviel mij bijzonder goed, zeker aangezien ik na mijn tweede duik met mijn neus op de bodem belandde, een krak hoorde en even later met een stuk ijs en een snee bovenin mijn neus op de kant zat. Tot grote lol van Rik, die om dat soort dingen flinke lol kan hebben, net zoals die keer dat ik bijna mij vingertopje er afsneed. Hij vindt het allemaal prachtig.



Pieter en Rik zijn vandaag al meteen aan het werk gezet, ik mag nog een dagje in de zon bakken en dan waarschijnlijk morgen aan de slag. Volgens de verhalen zie je meer spinnen dan je lief is, kruipen de ratten uit de zakken met bananen en ligt er een compleet menu aan ziektes en infecties klaar voor ons, dus daarover zal ongetwijfeld meer horen.