Beesten

5:15 am. De wekker gaat en Rik en Luuk staan na het standaard kwartiertje snoozen op. Opstaan is makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien we in ons hostel in Innisfail (Queensland) in de bovenste bedden slapen en de wieken van de ventilator 5 cm naast ons bed rondrazen. Nadat we de nog natte werkkleren aangetrokken hebben, stop je een handvol cornflakes in je mond, neem je een slok melk erbij en je bent klaar om te gaan. Om kwart voor 6 worden we opgehaald door het busje die ons naar de farm brengt. Eenmaal aangekomen op de farm vullen we onze flessen met water en springen we op de trailer om te gaan humpen, het beste baantje ooit.

Humpen is niet meer dan bananentrossen van de boom naar een aanhanger dragen, vervolgens weer naar de volgende boom lopen om precies hetzelfde te doen. Klinkt niet al te moeilijk. Het nadeel van bananentrossen (bunches) is dat ze 80kg kunnen wegen. Nou is niet elke tros 80kg, maar 50 halen de meeste wel. De bunch hangt in een boom (allicht) en de cutter staat klaar met zijn mes om een kruis in de boom te slaan waardoor de boom ombuigt. Ondertussen heb je de brunch op je schouder en wacht je tot de cutter hem afhakt, waardoor de bunch op je schouder valt en je rustig naar de trailer kan lopen om daar je bunch op te zetten. Alle bomen staan netjes langs paden; de traktor rijdt in het midden, en links en rechts ervan worden meestal 3 soms 4 paden gehumped. Dat betekend dat je tussen die bomen en alle gaten tussen de wortels naar de trailer moet zien te komen. Vervolgens moet je die bunch ook nog eens heel netjes neerzetten omdat anders de bananen kapot gaan. Het liefste wat je met dat ding wilt doen is er opflikkeren maar dat wordt niet gewaardeerd.

Nou is het leuke aan dit werk het contact met de natuur. Als je met zo 'n bunch op je schouder loopt kom je echt van alles tegen; Spinnenwebben in je gezicht, krekels of torren die besluiten op je shirt te springen, rode mieren uit de boom die over je rug lopen en bijten, kikkers en salamanders, slangen en de klapper; ratten. Ratten houden ervan om in een bunch hun nest te bouwen. Het komt dan ook regelmatig voor dat er een rat over je heen loopt omdat hij door heeft dat zijn nest on te move is. En aangezien die beesten ongeveer alle ziektes bij zich dragen die ze kunnen tillen wordt er meteen geprobeerd om het beestje netjes in tweeen te hakken of te stampen. Verder loop je de hele met natte voeten in natte sokken en schoenen, en krijg je dus ook nog eens schitterende voetbloemen en andere soorten schimmels. Prachtig allemaal. En dit alles met 35 graden met de zon bijna recht van boven, of een keiharde tropische regenbui. Zo'n bui is best verkoelend en doorweekt ben je toch al aangezien er boven op de bunches altijd wel plasjes water liggen, en het zweet met die temperaturen zijn weg door de poriën ook wel weet te vinden. Dat zweet druipt vervolgens in een melange van bitter bananensap, water, troep van boven op de bunches en zonnebrand in je ogen en mond. En dit alles voor $18,50 per uur.

We werken tot drie uur en dan worden we netjes thuisgebracht. Op de terugweg hebben we altijd een mooi potje steenpapierschaar over wie er al eerst mag douchen. En dat douchen duurt al snel 20 minuten aangezien dat sap plakkerig is en we het vuil er met een schuurspons af moeten krabben. Ik ben serieus al tevreden als mijn handen schoon zijn, mijn rug is niet al te beginnen, dus zodra alle modder en dergelijke eraf is, is het goed.

Verder is er hier in het dorp en hostel precies niks te doen. Dus we spelen elke avond gezelligggg kaartspelletjes. De avond houdt voor ons vaak al om 9 uur op aangezien je gesloopt bent van zo'n dag beesten op de farm, en de volgende ochtend moet er weer vroeg gesnoozed worden, dus wat bedtijd is wel nodig. Verder hebben we gelukkig volgende week woensdag weekend..

Het plan is om hier te blijven werken tot we geld voor een busje bij elkaar hebben, dus waarschijnlijk zitten we hier nog wel eventjes. Het werk mag dan niet alles zijn, maar het is altijd nog beter dan heel de dag bananen afsnijden, meten of inpakken want dan kruipt de tijd helemaal voorbij. En gelukkig hebben we Pieter nog, die ons elke dag weer verrast met de smakelijke verhalen van zijn werk.

Foto's worden er niet gemaakt op een farm, want daar wordt gewerkt. Overigens is het internet hier ook zo slecht dat ik al in mijn handen klap als ik mijn inbox inkom, laat staan een mail kan verzenden. De volgende keer weer, dan kan iedereen zien hoe mooi bruin ik ben geworden haha.