Shit!

Vooraf aan dit verhaal even een waarschuwing; mensen boven de 30 jaar oud wordt afgeraden verder te lezen. Dit verhaal is gebaseerd op feiten, waar ik persoonlijk (helaas) niks aan kan veranderen.

Vrijdagavond kwam ik thuis en het was een vrolijk feest in huize Scott str. Mensen dronken bier, muziek stond aan, en sommigen schreeuwden wat Duits in de rondte (een van de specialiteiten van Philip). Na al deze herrie besloot het volk om de stad in te trekken per taxi. Ik besloot om thuis te blijven, aangezien ik redelijk gaar was van de vorige avonden. Toen de rust wedergekeerd was in ons optrekje, besloot ik het op een slaapje te wagen. Rond een uur of heel erg diep in de nacht werd ik wakker van mensen die al schreeuwend door de voordeur naar binnen kwamen (Philip). Na weer half in slaap gevallen te zijn, werd ik wakker van geschreeuw in mijn kamer (3x raden..) en zag ook dat Beatrice op Freeks bed lag. Ik snapte niet echt wat ze daar deed, maar maakte me verder ook niet veel uit. Philip vond het allemaal wel grappig en probeerde bij Beatrice op bed te springen, waarop Beatrice weer een gilsalvo opzette. Nou ben ik best in voor een poppenkast, maar dit soort taverelen op dit tijdstip en met dit volume werd mij toch iets te gortig en ik verzocht Philip dan ook vriendelijk om in de woonkamer te gaan springen en schreeuwen. Beatrice zelf leek het allemaal niet zo te snappen, want volgens mij had ze ook geen enkel benul dat ze in het verkeerde bed lag.

Ik viel weer lekker in slaap en werd de volgende ochtend wakker. Ik wreef rustig de slaap uit mijn ogen en nam een retourtje toilet, om vervolgens weer op bed neer te ploffen en op mijn telefoon te kijken hoe laat het was. Terwijl ik keek hoe laat het was rook ik een raar luchtje. In eerste instantie dacht ik dat het om een vrij penetrante slaaplucht van Beatrice ging, maar toen ik het licht aan deed, zag ik op het nachtkastje van Freek niks minder dan een mooie, ronde, redelijk hoge, schuin afgesneden, stinkende, verse, natte hoop stront. Ik kon mezelf een paar seconden niet bewegen, laat staan schreeuwen om hulp. Na deze seconden (die wel uren leken te duren) rende ik al gillend naar de kluisjes om mijn camera te pakken. Terwijl ik de nodige foto's aan het maken was kwam de rest kijken wat er aan de hand was, en werd ook Beatrice wakker. Er lag pis op de grond, poep in het dekbed en op het nachtkastje het pronkstuk: de stronthoop zelfe.

Je kon aan de gezichten zien dat iedereen in shock was, en de meest wilde verhalen kwamen naar boven. Zelf dacht ik eerst dat Philip het gedaan had, aangezien wij de enigen waren die er de lol wel van inzagen, en ik zeker wist dat ik het niet was. Ik was immers ook nuchter, in grote tegenstelling tot de rest.

Nadat ik het nachtkastje midden in de woonkamer had gezet onder het mom van een echte kunstenaar houdt van zijn werk en er vanuit gaande dat de eigenaar de boel ook wel schoon zou maken, besloot ik even een tijltje met heet water en zeep over de slaapkamervloer te gooien, om deze een beetje schoon te krijgen. Ondertussen kwamen de wilde verhalen naar boven: "ja misschien was het wel een teken van de inbreker". Leek mij vrij sterk aangezien mijn iPod een kleine 2 meter verderop op mijn nachtkastje lag. En het verhaal dat hij het door het raam (dat open stond) naar binnen gegooid zou hebben sloeg al helemaal nergens op. Terwijl iedereen nog druk aan het speculeren was, kleedde ik me om om te gaan surfen. Onderweg in de auto zat ik er nog aan te denken hoe bizar het was dat er 's nachts gewoon iemand praktisch naast mij hoofd heeft zitten kakken. Stefan Wientjes zou zeggen; Koning, Keizer, Admiraal, poepen moeten we allemaal.

Na Johannes, Maartje en Henrika opgehaald te hebben reden we naar het strand. Het was de eerste keer surfen voor de meiden, dus we gaven ze eerst even wat uitleg op het strand. Hoe je op je board komt, en wat je vooral niet moet doen (het board voor je houden als er een golf aan komt..) Bij het aantrekken van de wetsuites werd er nog zo gezegd: rits aan de achterrrrrkant, maar goed, het woord achterkant kan natuurlijk op vele manier geinterpreteerd worden. De golfen waren afgelopen zaterdag erg raar, het was elke keer 5 minuten compleet plat, en dan kwamen er in 1x een stuk of vijf goeie 3 a 4 meter hoge golven aan. Wanneer het plat was lag iedereen een beetje op de boards met elkaar te ouwehoeren. Zodra er beweging aan kwam in de verte draaide je je om, om te wachten op een van de golven. Wanneer je een goeie ziet aankomen begin je als een gek te crawlen en als je voelt dat je door de golf vooruit geduwd wordt spring je op je board en laat je jezelf met een big smile door die golf glijden. Zaterdag was voor mij de eerste keer dat ik het tot aan de branding vol hield te blijven staan, waardoor je jezelf toch wel even gaaf voelt. Henrika ging het iets minder goed af, maar het was dan ook haar eerste keer. Toen ik in een golf naast me keek, zag ik een leeg board voorbij komen, met daar achteraan al gillend en proestend Henrika, die door het lijntje waarmee je aan je board zit, werd meegesleurd. Oefening baart kunst.

Eenmaal thuis aangekomen was het tijd om snel om te douchen, en met lange broek en blouse op weg te gaan naar Mount Nelson. Een gigantisch 5* hotel, met een grote tuin en allerlei luxe dingen. We gingen daar met zijn allen high tea'en, als cadeau voor Jolijns verjaardag. Leuk! Niemand van de jongens voelde zich echt op hun gemak tussen al het cricketvolk met hun smetteloze witte kleding en mooie schoentjes. Gelukkig hadden wij gewoon onze slippers aangedaan, wat nog enige frisse lucht gaf tussen de tenen (30 graden in een lange broek is niet grappig). Het eten was bijzonder goed, en zodra de chocoladetaart opwas, kwam er gewoon weer een nieuwe aan. Tijdens het eten werd er natuurlijk maar over 1 onderwerp gesproken: de drol. Tot groot genoegen van de mensen in onze directe omgeving.

Als CSI Capetown gingen we te werk om de hele situatie te recronstrueren. Ik vertelde dat ik de drol had ontleed en dat ik een boon had gevonden, dus ik vroeg wie er bonen had gegeten. Gelukkig ging Beatrice hier volledig serieus op in, en zei met enigzins genoegen dat ze geen bonen had gegeten en het dus ook niet kon zijn. Nadat iedereen bijgekomen was van het lachen bleven er 2 verdachten over, Philip en Beatrice. Toen ik me realiseerde dat ik Philip de kamer uitgeschopt had, nadat hij 5 minuten had lopen draken, bleef er nog 1 iemand over. Beatrice ontkende echter bij hoog en laag, maar aangezien ze de avond zelf al nauwlijks meer wist te herinneren, had ze de grootste kans om zichzelf de trotste eigenaar van de hoop stront te mogen noemen. Overigens was er zichtbaar urine op de drol te zien bij het moment van de ontdekking, en het lijkt mij lichamelijk gezien onmogelijk voor een jongen om dit te bewerkstelligen. Tot zover de details.

Toen we zaterdagavond uit gingen vond ik het meer dan grappig om het nachtkastje (incl.) voor de poort te zetten, zodat zodra er mensen thuis kwamen, ze eerst door een gigantische muur van vliegen en stank moesten lopen. Ik wist op dat moment overigens nog niet dat Rike's vader de volgende dag zou komen. Nadat we een stapje gewaagd hadden in het centrum van de City Bowl was het tijd om te gaan slapen en de volgende dag weer te gaan surfen.

Bij de stoplichten staan altijd bedelaars te, inderdaad, bedelen. Nou kwamen we aan bij een stoplicht waar 2 mannen om hun plekje aan het vechten waren. De een had een bord met daarop iets geschreven, de ander had een pet. Toen ze zagen dat er auto's aankwamen vergaten ze elkaar, en renden naar de auto's. De meeste bedelaars blijven echt aan je raam kleven en zeuren tot het groen wordt, maar in dit geval maakte we de bedelaar even attent op het feit dat hij zijn bord verkeerd omhield, en toen we vervolgens ook duidelijk maakte dat er bij ons geen geld te halen viel, ging hij snel naar de andere auto's. De golven waren minder dan de dag ervoor, maar gelukkig hadden we een poolparty in Mowbray in het vooruitzicht. De party was gezellig, vooral de bommetjes van Freek en Joe bevielen Lukas goed, die in zijn kleren aan de kant zat. Ik ben helaas nog niet achter het marinade recept van Freek, maar gezien de hoeveelheid chloor die hij over zijn vlees spatte zal er wel enige systematiek in zitten.

Toen ik thuis kwam lag de drol gelukkig gewoon nog netjes op zijn tafeltje, en ik vermoed dat hij daar dan ook nog wel even blijft liggen. Ik houd jullie op de hoogte.